Watertown van Frank Sinatra

Ik ben een groot liefhebber van de muziek van Frank Sinatra. Ik draai het vaak tijden niet, maar dan word ik er weer op gewezen door een artikel, of een opmerking of gewoon doordat ik zijn stem weer een keer hoor, en dan voel ik weer een intense behoefte aan zijn platen.

Dat wil zeggen, aan sommige van zijn platen. Ik heb heel veel van hem, maar eigenlijk vind ik (zoals zoveel Sinatra-liefhebbers) de platen die hij in de jaren vijftig en zestig opnam voor Capitol het mooist. En zelfs die niet allemaal, want hoewel ze er allemaal prachtig uitzien en allemaal even fraai georkestreerd zijn (bij voorkeur door Nelson Riddle) zijn er ook uit zijn Capitol-tijd maar een paar platen die ik vaak draai.

Dat zijn de sombere, nachtbraak-albums als No One Cares, Where Are You, In The Wee Small Hours Of The Morning maar vooral Sinatra Sings For Only The Lonely. Ik koester de lp in zwart dik karton al een jaar of 25 en heb 'm ook op cd. Het was mijn eerste Sinatra en is altijd mijn favoriet gebleven. Nummers als Ebb Tide, I'll Guess I Hang My Tears Out To Dry en natuurlijk One For My Baby ken ik uit mijn hoofd, de plaat heb ik eindeloos veel gedraaid in de jaren tachtig, bij voorkeur 's nachts, voor of na Heart Of The Saturday Night van Tom Waits.

De laatste tien jaar heb ik 'm niet zo veel meer gedraaid, mijn Sinatra interesse is ook wat verschoven naar andere tijdvakken. Zo is de latere periode (zijn Reprise-jaren) door mij lang onderschat, maar sinds een jaar of vijf geleden iemand mij de plaat Watertown (1970) tipte, weet ik wel beter.

Ik was ook die plaat echter al weer een tijdje vergeten toen die ineens weer ter sprake kwam. Althans een liedje erop Michael & Peter. Hoogtepunt op het album dat de boeken in gegaan is als een complete mislukking, voor geen moer verkocht en, zoals ik tot mijn schrik moest constateren ook niet leverbaar is. Hij is bij Amazon wel als MP3 te downloaden. Zie hier. En ik raad eenieder dat te doen die ook maar iets met de Sinatra heeft.

Wat is er zo bijzonder aan Watertown?

Om te beginnen is het een concept-album over het onderwerp waar Sinatra het best over zingt: eenzaamheid. Sinatra zingt de tien liedjes als een soort brieven aan een geliefde die hem verlaten heeft.

Hij woont in Watertown een klein fictief plaatsje in de Midwest, alleen met zijn twee zoons, Michael en Peter. De moeder van zijn verdwenen geliefde past nog wel eens op hun de jongens. De ik-figuur mist zijn vrouw enorm maar er is hoop dat ze terugkeert.

Dat doet ze niet, in liedje tien The Train blijkt ze niet aan te komen met de trein waarin ze gezegd had te zullen terugkeren.

But I can't see you anyplace

And I know for sure I'd recognize your face

Daar staat hij dus, door verdriet verscheurd.Hij zingt erover zoals alleen hij dat kan. De orkestraties zijn mooi, iets rockender want met gitaren, dan op zijn Capitol-platen.

Een enkele keer dreigt zijn stem over te slaan. Van emoties, denk je aanvankelijk. Maar die kans is zeer klein. Sinatra wist namelijk helemaal niet dat hij een echt concept-album vol had gezongen. Voor hem waren het gewoon tien liedjes.

Die muziek van de liedjes waren geschreven door Bob Gaudio, die furore had gemaakt met de Four Seasons. De teksten kwamen van de inmiddels zo goed als vergeten singer/songwriter Jake Holmes.

Volgens Will Friedwald in zijn uitstekende studie Sinatra! The Song Is You (1995) dacht Sinatra gewoon wat losse nummers had gezongen, pas toen hij de demo's terughoorde realiseerde hij zich dat hij weer een concept-album had opgenomen. Sterker nog, de schrijvers waren voornemens van Watertown een tv-special te maken.

De zanger had er echter geen vut voor en verlangde al naar zijn pensioen. Het bleef dus bij dit album, dat het in de charts nog slechter deed dan de paar die ervoor verschenen waren.

Watertown is als een commerciële flop de geschiedenis in gegaan en ook als een artistieke. Dat laatste waarschijnlijk omdat The Voice zelf nooit eraan gerefereerd heeft, of omdat Reprise de plaat bijn het samenstellen van compilaties zo goed als negeerde.

Maar het is onterecht. En stilaan lijkt er in de appreciatie verandering te komen. Op internet kwam ik dit stuk tegen, dat me aan het denken zette.

De vrouw van de man in Watertown heeft hem niet verlaten, ze is gestorven. Zou zo maar kunnen. Het maakt het allemaal nog schrijnender. Sinds ik dit van de week las, kan ik nauwelijks meer met droge ogen naar een nummer als Michael & Peter luisteren.

Michael is you, he has your face

He still has your eyes remember

(...)

You'll never believe how much they are growing

You'll never believe how much they are growing

Dat zijn de eerste en laatste regels van dit nummer waar ik al een week maar geen afstand van kan nemen.

Kan die plaat snel opnieuw worden uitgebracht?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden