Waterstand

Het theaterseizoen is goed begonnen. Na elkaar zag ik twee mooie voorstellingen over oude menschen de dingen die voorbij gaan....

Annemarie Oster

Door het land toert Ton Vorstenbosch' avondvullende stuk Annie M.G. de dochter van de dominee, een kritische maar daardoor des te liefdevollere hommage aan de schrijfster. Annie in haar nadagen, met sigaret en glas, steeds dikkere bril, krommere rug en grijzer haar, wordt onnavolgbaar transparant vertolkt door de dertigster Marisa van Eyle.

Voor de premières losbarstten werd, eind augustus, de toon gezet met een krachtige maar korte one-womanshow in het bovenzaaltje van het Theaterinstituut (vroeger gewoon Toneelmuseum) aan de Herengracht. Starring: oude rot in het cabaretvak, Hetty Blok. Jammer dat het stralend weer was en het publiek select (artiestenvolk), zodat haast niemand haar wervelende solo heeft gezien. Hopelijk blijft het niet bij deze ene keer en stiefelt La Blok de kleinere podia weer op.

Aanleiding voor haar optreden was een nieuwe dubbel-cd, (een co-productie van het Theater Instituut Nederland en het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid), met oude liedjes van diezelfde - toen nog jonge - Annie M.G. Schmidt. Ongehoord heet de boekachtig vormgegeven cd-bundel vol opnamen uit de jaren vijftig. Vanaf de langwerpige kaft, uitgevoerd in lila-roze (haar lievelingskleur; ook in Vorstenbosch' stuk draagt de stokoude Annie shocking pinke jasjes) lacht de schrijfster ons verlegen toe. Zonder bril (voor de foto). Met krullen en lippenstift. Ach God. . . Aan het eind van iedere cd leest ze een column voor. Verder staat er een keur aan nostalgische liedjes op, geschreven voor oonder meer het (Parool)journalistencabaret De Inktvis, voor Cabaret Wim Sonneveld en voor De Familie Doorsnee.

Als eerste betrad de directeur van het Theaterinstituut - ik ben van schrik zijn naam vergeten - het theatervloertje. Of liever podium, want er wordt nog al eens op gezongen. Dat deed deze spreker goddank niet, maar toch had hij een nootje op zijn zang: dat 'hij niet zoveel hád met Annie M.G. Schmidt'. Om me heen zag ik opmerkelijk veel gebogen hoofden: alsof het zaaltje was veranderd in een schoenenwinkel. Geen publiek dat zich zo snel geneert voor andermans (wan)optreden als mensen die gewend zijn zelf op het toneel te staan.

Ook tijdens de rommelige entree van La Blok, Schmidt-performer van het eerste uur (Sjaan uit De Familie Doorsnee en later natuurlijk Zuster Klivia uit Ja Zuster Nee Zuster) gaf het gezelschap zich niet zomaar gewonnen. O jee. . . voelde ik mijn omstanders vrezen want ik vreesde het zelf ook: als deze Komische Alte maar niet al te komisch uit de hoek komt! Maar al snel bleek dat de 84-jarige vedette, plompverloren op haar barkruk, iemand is die haar vak verstaat, die, bril op, bril af, uitgespreide armen, knikkebollend hoofd, wiebelend bovenlijf, amuseert, vertedert, ja ontroert. Toen ze haar anekdotereeksje afrondde met twee Familie Doorsnee-evergreens, waaronder Wil Joe Hef a Cup of Tie? (het duet van Sjaan en haar vrijer die Engels oefenen voor een eventuele emigratie naar Canada) zong datzelfde gegeneerde groepje eerst aarzelend mee met het refrein Plies, plies, plies. . . maar na de tweede opmaat: Wil joe hef a kis of mie?, uit volle borst. Uit mijn ooghoek zag ik, voorzover mijn eigen sentimentele waterstand dat toeliet, Gerard Cox een grote witte zakdoek tevoorschijn halen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden