Waterdragers Peking nu de regisseurs

Debutanten in 2008 vormen nu het hart van de hockeyploeg, die ook in Londen goud wil winnen.

LONDEN - Vier jaar geleden mochten ze vrijelijk genieten van hun debuut op de Spelen van Peking. De waterdragers in de gouden hockeyploeg van 2008 zijn de regisseurs van het team in Londen, dat vanmiddag tegen Nieuw-Zeeland wederom de finale wil bereiken. 'Nu staan niet twee of drie speelsters boven de groep', zegt spits Ellen Hoog. 'We vertellen elkaar de waarheid, al doen we het anders dan de vorige generatie.'


Na de verloren WK-finale in 2010 werd Nederland door de Argentijnse speelsters nog smalend het 'Hollywoodteam' genoemd. De 'hockeybabes' zouden zich meer om hun uiterlijk en mooie fotoshoots bekommeren dan om hun spel. Hoog heeft zich nooit aangesproken gevoeld. 'In Rosario hangen op elke hoek van de straat posters waarop Argentijnse speelsters in bikini zijn afgebeeld. Ik word wel of niet geselecteerd om mijn hockeykwaliteiten en niet om wat ik buiten het veld doe.'


Bondscoach Max Caldas bracht naast een cultuuromslag tevens een andere dynamiek in het team. Hoog, die eind vorig jaar werd gepasseerd voor de Champions Trophy in Argentinië en zich terugvocht in de selectie: 'Max is vernieuwend met zijn visie op techniek en tactiek. Bovendien staat er een energiebom op het veld en die hadden we na het WK ook zeker nodig.'


Minder geschreeuw

Ook de 26-jarige Hoog behoort nu tot de cultuurbewakers van de nationale ploeg. 'De helft van deze selectie heeft geen Olympische Spelen meegemaakt. Ik kan die ervaring overbrengen op jongere speelsters als Jonker en Van Male. Ik werd vier jaar geleden zo goed voorbereid door de routiniers dat ik al een hele voorstelling van de Spelen in mijn hoofd had.'


De nieuwe hiërarchie heeft zich op natuurlijke wijze gevormd, aldus Hoog. 'Ik voel me geen leider. Ik stuur de mensen naast me in de aanvalslinie. Maar ik ga geen rare dingen roepen. Paumen en Van As zijn de captains, zij leiden de groep op een prettige manier. Er wordt wat minder geschreeuwd dan vroeger.


'Het was kenmerkend voor de ervaren kern in Peking, maar dominante speelsters als Minke Booij en Janneke Schopman hebben we nu niet. Voor die groep werkte dat. Nu is er ruimte voor iedereen in het team, ook een debutante als Kitty van Male durft te zeggen wat ze vindt. Maar het kan er tijdens de training fel aan toe gaan, dan sparen we elkaar niet.'


Middenvelder Eva de Goede (23) ontwikkelde zich tot een van de aanjagers. 'Vier jaar geleden was ik een puppy en kon ik doen en laten wat ik wilde. In Peking was ik nog stilletjes en verlegen. Nu ben ik minder teruggetrokken. Ik ben volwassen geworden, ik word nu geacht een van de dragende speelsters te zijn. Je groeit in zo'n rol. Als het je niet ligt, gebeurt het niet. Blijkbaar past het bij me.'


In een tunnel

In een meer dienende functie poetst de 28-jarige Maartje Goderie ook in Londen als vanouds tussen de linies. Ze is de stille kracht die de harmonie bewaakt. 'Ik ben ouder geworden, heb meer verantwoordelijkheid genomen. Het gaat geleidelijk. Ik heb sinds Peking finales gespeeld, wedstrijden onder druk. Het vormt je ook als mens en dat probeer ik over te dragen op de jonge meiden.


'Bij een nieuwe groep past ook een nieuwe hiërarchie. Misschien is die bij ons minder duidelijk dan in Peking. Maar we hebben onze dynamiek gevonden en dat telt. Ons spel oogt nog niet altijd frivool. Toch voelen we dat deze groep in balans is.'


Vice-aanvoerder Naomi van As groeide uit tot een vedette. 'In Peking had ik geen idee hoe het er op de Spelen aan toeging. Ik liep achter Booij en Schopman aan en dacht: ik vind het wel mooi hier. Ik deed maar wat, bepaalde dingen gingen geheel aan me voorbij. In Londen maak ik de Spelen bewuster mee. Maartje Paumen en ik hebben een sterke band gekregen. In Peking dartelden we nog door de groep en maakten grapjes over alles. Nu is het andersom. De jonge meiden moeten lekker ballen en hun taken uitvoeren. De ervaren kern houdt de ploeg bij elkaar. Ook ik ben gegroeid in die sturende rol.'


Ook Hoog beleeft de Spelen anders dan in 2008. 'Ik ging naar Peking met het idee dat ik fouten mocht maken. Nu heb ik dat minder, de druk is toegenomen. Door ons verblijf op Papendal zijn we naar elkaar toegegroeid, je leeft in een tunnel. Het maakt je scherp en ik geniet er ook van. Het zou geweldig zijn om ook met deze groep goud te winnen.'


Aanvoerder Paumen is het gezicht van de wedergeboorte. Het strafcornermeisje uit 2008 werd in 2011 verkozen tot beste hockeyster ter wereld. 'Ik zei laatst tegen Naomi: als je vier jaar geleden had gezegd dat we er in Londen weer staan, zouden we het misschien niet hebben geloofd. We hebben na Peking de tijd gekregen om een nieuwe generatie in te passen. Nieuwe mensen moesten opstaan. Het ging niet altijd vlekkeloos. Maar het is een mooi proces geweest.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden