Water als weer, als vocht, als omgeving

Het zal niemand verbazen dat de overheersende tint van Body of Water, de acht dansfilms die de NPS vanavond in coproductie met de BBC achter elkaar uitzendt, blauw is....

De betrokken choreografen en regisseurs, deels uit Nederland, deels uit Engeland, hebben in de opdracht 'tot het maken van een dansfilm over water' vooral het accent gelegd op de structuur van het laatste: water als weer, water als vocht, water als omgeving.

Pas halverwege, met de films van Hans Beenhakker, Shusaku Takeuchi en Itzik Galili dringt meer kleur binnen, vooral in de filmische manipulatie ervan. Beenhakker zoekt het in het contrast van een steeds hemelser ogend jurkje tegen een bloedrood woestijndecor, Takeuchi laat het geel van een regenjas versmelten met een helse stortbui en Galili goochelt met het fata morgana van een goeroe die oermensen uit de grond trilt en als vocht laat verdampen richting hemel.

Opvallend is dat ze allemaal (semi-)verhalend te werk zijn gegaan. Blijkbaar appelleert het thema water meer aan een anekdote dan aan puur dansmateriaal. In de eerste vier films wordt er zelfs nauwelijks gedanst.

David Hinton maakte met Rosemary Lee een grappige, ritmische montage van archiefbeelden waarin mensen over het ijs zwieren, worden weggeblazen door een ijzige storm of zich winters warm slaan in een naoorlogse stad. Job Cornelissen en Sassan Saghar Yaghmai strompelen letterlijk door het wad en blijven (ook artistiek) steken in een robbertje vechten in de zuigende modder en het wassende water.

In Magnetic North zien we een clichébeeld van de puberteit: schaatsende, smiespelende meisjes op afstand van verlegen jongens die hun electrische gitaren koesteren. Wel leveren de opnamen van de 'bevroren bakvissen' beelden op van bijna Rineke Dijkstra-achtige allure.

Wat betreft choreografie zijn de laatste twee films, van Takeuchi en Galili, het interessants. De in Nederland werkzame Japanner sluit in Shelter twee seniordansers van het Nederlands Dans Theater op in een natte bunker en dwingt hen tot even kortstondig als dampend lichamelijk contact.

Galili besmeurt zijn dansers met klei. Bij het geluid van een vallende druppel kruipen ze als wormen uit de verschroeide aarde, om los te breken uit het droge cement van de woestenij. Dat ze onder invloed van een sjamaan uiteindelijk als heliumballonnen de lucht in worden geblazen, is een sneer van de Groningse choreograaf naar alles wat dweept met de elementen vuur, water, lucht en aarde.

De acht films zijn aan elkaar geplakt met telkens een entr'acte van een verdwaalde visser. De beelden rond deze stoere kale man zijn iets te veel van het goede. Die momenten maken Body of Water tot een gekunstelde film, terwijl de choreografen en regisseurs juist zo 'gewoon' mogelijk te werk zijn gegaan, door het theater te verlaten en de bewegende mens in zijn waterige omgeving te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden