'Wat zou ik thuis rondhangen?'

Nederlanders moeten langer doorwerken. Niet iedereen heeft daar moeite mee. Fotograaf Henk Koster (82) bijvoorbeeld weet nog niet van ophouden....

'Ik maak portretfoto's en pasfoto's hier bij studio Heno, vier dagen perweek. Vroeger, toen ik nog zes dagen per week werkte, zaten we op de hoekvan de Kalverstraat. Nu kijken we van de andere kant op de Munttoren. Ikben hier al zeker veertig jaar in dienst. Ze noemen me hier allemaal opa.

De winkel gaat om negen uur open, maar ik begin om acht uur. Ik ben omvijf uur wakker, wat zou ik thuis blijven rondhangen? Mijn vrouw vindt hetprima en ik heb het hier naar mijn zin. Ik maak iedereen aan het lachen.Komt er bijvoorbeeld een dame aan de toonbank, die zegt: mag ik u watvragen? Dan zeg ik: Ja hoor, maar ik bén getrouwd! Soms lopen ze op straatnog te lachen.

Het is ook fijn voor de inkomsten, want een pensioen heb ik niet. Toenik 65 werd, kregen mijn vrouw en ik van de zaak wel een reis naarIndonesië, mét zakgeld erbij. Geweldig was dat. Maar daarna kon ik hiergelukkig terugkomen. Ik blijf werken tot ik erbij neerval, maar echt nietalleen voor het geld.

Ik was 17 toen ik in het fotovak begon. Dat wilde ik graag, want ik hadvanaf mijn 12de al een fototoestelletje en daar had ik zoveel lol mee.Eerst zat ik bij een centrale, mocht ik alleen foto's kartelen met zo'nsnijapparaat. Later kwam ik in dienst van een fotograaf die thuis werkte.Hij had zichzelf alles geleerd, de doka was gewoon zijn badkamer. Die heeftme leren vergroten, retoucheren en afdrukken.

In de oorlog ben ik opgepakt, omdat ik me niet had gemeld voor deArbeitseinsatz. Ik werd in Duitsland tewerkgesteld, vluchtte en werd bijde grens gepakt. Toen kwam ik in de werkgevangenis van Anrath. Ik moest inpalen klimmen om telefoonlijnen aan te leggen. En later moesten we allemaalpuinruimen na een bombardement van de geallieerden. En elke dag dezelfdevieze aardappelsoep met schillen erin.

Toen ik vrijkwam, ben ik te werk gesteld bij de Stuttgarter Illustrierteomdat ik fotograaf was. Moest ik opnamen maken. Maar ik verdomde het omvoor de moffen te werken. Ik had drie maanden nodig om aan te sterken vandie gevangenis, toen ben ik weer gevlucht. Die tweede keer is het gelukt,de rest van de oorlog ben ik in Amsterdam gebleven. De kruipruimte ondermijn ouderlijk huis was mijn schuilplaats.

Na de oorlog werd ik schoolfotograaf bij Franken. Ik kreeg eenVolkswagen en ging heel Nederland door, naar afspraken. Het was doorwerken,op een ochtend zette ik soms wel vijfhonderd kinderen op de foto. Zitten,lachen, knip, weg.Het leukst waren de kleuters. Ik noemde me de Tovergraaf.Ik deed dieren na, goochelde met muntjes. Ik kreeg ze allemaal lachend voorde lens.

Maar intussen zat mijn vrouw natuurlijk wel alleen thuis met driekinderen. Kijk, dit is haar foto. Knap is ze, he? Dus uiteindelijk was hetbeter om op een vaste plek te gaan werken.

Ik vind de veranderingen in mijn vak geweldig. Ik heb dertig jaar in eendonkere kelder gewerkt, nu doe ik bij daglicht alles digitaal, op hetbeeldscherm. Geloof je het niet? Ga dan maar even op deze kruk zitten endenk niet aan de belastingen of aan een lekke band. Zo, dat is een mooiportret. En nu kan ik er op het beeldscherm nog van alles mee doen. Hoger,lager, wat wil je? Het is toch helemaal niet moeilijk, die paar knoppen?Alleen digitaal foto's manipuleren, dat heb ik nooit geleerd. Maar dat hebik hier ook niet nodig.'

Carien Overdijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden