Wat zonder woorden gebeurt, is fascinerend

Alle personages in deze dromerige voorstelling zijn een beetje verloren, maar proberen er toch iets van te maken. Weemoed is het allesverbindende sentiment.

Theater

Vreugdetranen drogen snel door Ro Theater, regie Alize Zandwijk, tekst Rik van den Bos.

In Rotterdamse Schouwburg, 23 september. Tournee: rotheater.nl

Sophie is een eenzame vrouw en ze is haar kat kwijt. Overal hangt ze briefjes op waarin ze mensen vraagt naar het dier uit te kijken. Ze is zwart en heet Lola. Sophie is een van de personages die ronddwaalt in de voorstelling Vreugdetranen drogen snel van het Ro Theater, geregisseerd door Alize Zandwijk. Rik van den Bos schreef de tekst, gebaseerd op de films van de Servische regisseur Emir Kusturica en geïnspireerd door de romans van Gabriel García Márquez.


In de rafelrand van de stad leeft een groep mensen samen. Ze scharrelen rond in een uitvergroot maisveld en een caravan op palen. De sfeer is gipsy-achtig , de setting is die van een bruiloft waar groot en klein verdriet samenkomen.


Naast Sophie en haar zoekgeraakte poes zien we de dorpsfilosoof, de vader en zoon die hun vrouw en moeder hebben verloren, een hitsig bruidje, een afgewezen minnaar, er loopt er een blinde vrouw rond. Ze zijn allemaal een beetje verloren, allemaal op zoek. Ziehier het universum van Alize Zandwijk: mensen die weinig meer te verliezen hebben en met dat weinige toch iets van het leven proberen te maken.


Zandwijk heeft de laatste jaren vooral theater gemaakt vol van compassie met de onderklasse. Dat leverde prachtige voorstellingen op (haar regies van de Duitse toneelschrijfster Dea Loher bijvoorbeeld) maar ook vertellingen die erg zwaar op de hand en belerend waren. Met Vreugdetranen drogen snel slaat ze een lichtvoetiger weg in, vrolijk bijna, maar uiteindelijk is weemoed toch het allesverbindende sentiment.


De tekst bevat nogal wat monologen die niet altijd even makkelijk te duiden zijn en soms wat al te voor de hand liggend poëtisch. Vooral wat er zonder woorden tussen deze mensen gebeurt, is fascinerend om te zien. Een dansje, een kus, een ruzie, heftige emoties verpakt in onmacht.


Dat alles speelt zich af in een fraai, rafelig toneelbeeld van Thomas Rupert, met soms volkse, dan weer opzwepende muziek van Beppe Costa (een gitaar, een accordeon, een eenzame trompet). Droombeelden, visioenen, hier en daar wat magisch realisme - ze houden de spanning voortdurend vast.


Nagenoeg het hele Ro-ensemble doet aan deze productie mee. Zij zingen, dansen en acteren, waarbij de een soepeler met de tekst omgaat dan de ander. Sylvia Poorta is als de oude oma enerverend theatraal en stuurt haar tekst met kracht door de maisvelden. Fania Sorel maakt van Sophie een tragikomisch personage dat de moed niet laat zakken. Aan het eind van de avond wordt haar poes gevonden, door het blinde meisje nota bene. Dood, dat wel, maar het dier gaat aan drie ballonnen tenslotte op hemelvaart de nok van het theater in.


'Het einde van de wereld was gisteren. Vandaag moeten we zien te overleven', zegt de dorpsfilosoof. Met behulp van Alize Zandwijk heeft dat een erg mooie, droef-dromerige voorstelling opgeleverd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden