televisiecolumn

'Wat was-ie veranderd, onze Diederik: van actievoerder naar verloren zoon'

Aan de televisietafel van 1 voor de verkiezingen ging het over de metamorfose van Diederik Samsom. 'Nog niet zo lang geleden wilde niemand met hem op de foto en door diezelfde mensen wordt hij nu op de schouders de studio ingedragen', schrijft televisiecolumnist van Volkskrant.nl Martijn Simons.

OPINIE - Martijn Simons
Diederik Samsom. Beeld epa
Diederik Samsom.Beeld epa

Hé, jij daar, spring eens door een hoepel. Ja, jij, achter dat gekke plastic dingetje waar je je handen nooit echt lekker op kwijt kunt waardoor je er steeds een beetje lullig bijstaat. Jij daar, met je glimmende stropdas en dat pak dat je vorige week nog niet had, het glimt nog helemaal. God, zeg. Dat pak dat je nu mooi een paar zeteltjes extra gaat opleveren, ja, dat gaat de goede kant op. Recht omhoog, kan niet missen.

Tenminste, als je niet liegt, jokt of halve waarheden verkondigt. Dat kan niet meer, er wordt gefactcheckt. Konden politici vroeger nog leugen op leugen stapelen, hele partijprogramma's uit hun duim zuigen zolang het debat duurde, nu zijn ze beducht op elk procentje afwijking in het zoveelste cijfer dat ze noemen. Dat is winst.

En anders zorgt Peter R. De Vries er wel voor dat je de waarheid spreekt. 'Meneer R. De Vries,' zei Mark Rutte woensdag bij DWDD, in een poging geestig te zijn. Maar hij had natuurlijk allang door wat er ging gebeuren: De Vries beet hem als een politiehond in zijn been en weigerde los te laten. Matthijs deed niets. Zo gaan wij om met de premier.

Spraakcoach
Later zag ik bij 1 voor de verkiezingen een spraakcoach. Mijn broertje moest vroeger naar logopedie. Ik weet niet waar ze hem allemaal toe dwong op die woensdagmiddagen dat hij ook met ons had kunnen voetballen, maar elke week kwam hij thuis met een gezicht dat zei: wat ze je ook wijsmaken, geen logopedie.

Deze spraakcoach zag eruit als Linda de Mol zonder make-up. Ze had het erover dat je laag moet praten als politicus. Laag en langzaam. Dat je dan geloofwaardiger bent. Rustig en zo. Dat er dan naar je geluisterd wordt.

Diederik Samsom zat erbij en luisterde. Dat kan hij ook heel goed, luisteren. Ik merkte dat ik begon te luisteren naar de manier waarop Diederik luisterde. Dat er misschien een verborgen boodschap in zijn luisterstrategie zat, de waarheid over iets heel belangrijks of anders op zijn minst het adres van een goed restaurant. Daarna ging ik koffie zetten, anders hield ik het niet vol. Aan de televisietafel ging het inmiddels over zijn metamorfose. Want wat was-ie veranderd, onze Diederik. Nog niet zo lang geleden was hij een halve terrorist, een irritante actievoerder tegen kernenergie met een dubieus Greenpeaceverleden. Nog niet zo lang geleden wilde niemand met hem op de foto en door diezelfde mensen wordt hij nu op de schouders de studio ingedragen en binnengehaald als de verloren zoon. Ga zo door, Diederik. Denk aan je kinderen.

Ik dacht: je zal het je als partijleider maar allemaal moeten laten aanleunen. Maar Diederik bleef rustig.

Peiling
Ondertussen bestudeerde ik op internet een peiling die de betrouwbaarheid en accuratesse van de verschillende peilingen had gepeild en overwoog ik om mijn stem te breken op advies van iemand die teveel kranten leest en te weinig romans. Maar het vooruitzicht van eventuele logopedische ingrepen achteraf, als het breken van mijn stem niet het gewenste resultaat had opgeleverd, schrok me af.

Toen keek ik nog heel even naar RTL 4, en ik weet al niet eens meer wat zich op dat marktplein afspeelde, ik weet alleen nog dat ik de hele tijd heel langzaam het hoofd van Wilfred Genee over dat van Frits Wester zag schuiven. Dat ik het eng vond en hele nare visioenen kreeg over de Paralympics en de verkiezingen, en hoe die twee mega-evenementen elkaar konden beïnvloeden als een kwade genius ermee aan de haal zou gaan.

Ik kon de televisie uitzetten, de gordijnen sluiten en gaan slapen, het zou niks uithalen. Het circus trekt verder, er zijn nog winkelcentra waar geen lolligheden zijn uitgedeeld en praatjes gemaakt met mensen die er ook niks aan kunnen doen dat ze daar nou eenmaal rondlopen. Er komen nog een paar debatten. En ja, ik zal ernaar kijken, ik zal ze uitzitten en ik zal, met alles wat ik in me heb, het tweede scherm in de gaten houden, en twitter, want ik wil weten wat de goegemeente te vertellen heeft. Maar nieuws, dat is het allang niet meer.

Martijn Simons (Twitter: @martijnsimons) is schrijver en televisiecolumnist voor Volkskrant.nl

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden