Wat was er eigenlijk mis met de paardentram?

Ik behoor tot de oudste opgegroeid-met-de-computer-generatie. Ik weet nog de eerste die ik in het echt zag, ik was 13 of zo. Het beeldscherm, de groene gloed van de vierkante letters, ik zou daar graag uren over vertellen, ware het niet dat dit iets te veel in de buurt komt van de verhalen van mijn vader over hoe de hele straat uitliep voor de eerste televisie.

Yep.

Nu sta ik in de Apple Store en die heeft iets triests vandaag. Ik heb de iPhone 6 in mijn hand en ik voel, tja, niks. Mooi ding hoor, maar, hm. Ik pak mijn oude in mijn andere hand, kijk ernaar en denk: 'Maar die doet het toch nog prima?'

En dan moet je oppassen, want je bent niet ver verwijderd van 'Wat was er eigenlijk mis met de paardentram?', en voor je het weet sta je fronsend in de supermarkt je af te vragen waar de anijsbrokken liggen.

Maar hij doet het nog prima. Alleen slikt-ie geen updates meer en dan word je heel snel geëxcommuniceerd uit de vaart der volkeren. Nieuwe 'functionaliteiten' worden niet 'beschikbaar' gemaakt voor mijn antieke iPhone, en ik wil zo graag nieuwe functionaliteiten. Oh, ik ben gek op functionaliteiten.

Hij ziet er wel erg anders uit, de nieuwe. Dat is om ervoor te zorgen dat ik met de ouwe voor lul sta. Klootzakken.

Ik probeer de functionaliteiten. Ja, die doen het. Boeie. Het is gewoon een stomme smartphone, en ik heb er al een. Eentje waarvan het scherm uit duizend scherven bestaat die bij elkaar worden gehouden door plakband. Dat-ie het nog doet, ontroert me. Ik noem dat trouw, en trouw is de grote broer van liefde. Nu ik daadwerkelijk mijn handen op een mooie jonge blom leg, realiseer ik me hoeveel ik van mijn eigen oude besje hou.

Niet alleen mijn iPhone is gedateerd, de rest van mijn computerpark ook. Laptop, desktop, iPad, allemaal minstens twee generaties oud. Mijn laptop kan niet streamcasten naar de tv en mijn desktop kan niet eens de cloud op. Dat laatste voelt een beetje, ik weet niet, illegaal.

Dus moet de hele bups vervangen, en dan heb je het ineens over een serieus bedrag in echt grotemensengeld. Genoeg om een klein autootje voor te kopen. En dat terwijl mijn oude grijsgoed - en ik kan dit niet genoeg benadrukken - HET NOG PRIMA DOET. Weer die verwarring: wat deed ik ook alweer in deze winkel?

Onze welvaart is gebaseerd op het onnodig vervangen van zooi die je oorspronkelijk al niet nodig had. Als alle mensen alleen zouden kopen wat ze nodig hadden, en hun spullen zouden repareren en hergebruiken tot het niet meer kon, dan zou ons bnp binnen een jaar tot het niveau van Somalië kelderen, en dan konden we die paardentram daadwerkelijk weer tevoorschijn halen. Hoewel de paarden dan waarschijnlijk al waren opgegeten door dolende bendes uitgehongerde reclamejongens en salesmanagers.

Dus ga ik nu lusteloos over tot de aanschaf van de Biggest Advancement in iPhone History. Jottem. En een nieuwe laptop. Hoera. Het voelt als buitenschilderwerk - af en toe is het nodig, maar het is duur, en je merkt er niets van.

Dat de iPhone, die pas zéven jaar geleden uitkwam, zo snel gedateerd is gaan voelen, is helemaal hun eigen schuld.

Fuck 'm. Ik wacht lekker nog een week. Misschien wel twee. Ha! Dat zal ze leren.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.