Wat nu werkelijkheid is

Van schuimplastic en karton langwerpige schilden maken, geniaal plan. Zien er net zo uit als de schilden die de oude Romeinen droegen wanneer ze een slag gingen leveren. Met zulke bewapening heb je in Italië historisch gezien het gelijk aan je kant. Dat Mussolini ook gecharmeerd was van het Romeinse verleden, vergeten we even. Soldaten met langwerpige schilden in de beruchte testudo, de schildpad-formatie, kennen we van Asterix & Obelix. Een rechthoekig blok soldaten, aan alle kanten gedekt met schilden, een tank op benen. De Romeinen zetten de testudo in als de vijand projectielen ging gooien, pijlen, stenen, speren.


In directe gevechten, zoals hier het geval is, heeft de testudo weinig zin. Hier is het ook meer voor de show. Net zoals de teksten op de schilden voor de show zijn. De intellectuelen hebben hun afgelegen zolderkamers verlaten, is de suggestie, ze pikken het niet langer. Wat zal er aan de hand zijn dat intellectuelen de strijdbijl opgraven? Kijk je wat beter naar de teksten, dan blijken er boektitels op te staan die op de Kama Sutra na niet zouden misstaan op een boekenlijst eerstejaars literatuur. Alleen titels, geen uitspraken, geen gedachten die je in de boeken tegen kunt komen. Misschien een idee voor de volgende keer: een werkgroep citaten van schrijvers laten verzamelen die aansluiten bij de problemen van nu. Lekker korte citaten. Moet ook wel, anders passen ze niet in een grote letter op de schilden.


Er loopt een jongen tussen die zich achter een titel van Pirandello schuilhoudt: Uno, Nessuno e Centomila. Voor wie het in het Nederlands wil lezen, het is vertaald en nog steeds verkrijgbaar: Eén, niemand en honderdduizend. Verhaal over een man die van zijn vrouw te horen krijgt dat hij een scheve neus heeft. De man had nog nooit stil gestaan bij zijn neus. Voor het eerst van zijn leven wordt hij onzeker over zijn uiterlijk, hij belandt in een diepe identiteitscrisis. In arren moede besluit hij zijn ego op te geven. Hij wil niet meer iemand zijn, hij wil niemand zijn. Maar als ik niemand ben, ben ik ook iedereen, beseft hij. Vandaar de titel. In letterlijke zin draait de Pirandello-demonstrant de titel om. In de testudo staat hij omringd door velen, hij eindigt in zijn eentje, opgepakt zal hij in een cel verdwijnen.


Pirandello, de Nobelprijswinnaar die zich de gunsten van Mussolini liet welgevallen. En toch stak hij zijn kritiek op het fascisme niet onder stoelen of banken. Zou die kennis in Italië gemeengoed zijn? Een van Pirandello's uitspraken, de ingekorte versie, was een mooie geweest voor op een schild:


'Wat nu werkelijkheid is, kan morgen illusie zijn.'


Twee agenten die zich over die woorden buigen, hun wapenstokken heffend.


Updates


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden