Wat kon er mis gaan bij de pubquiz?

 

In de buurtkroeg, zo eentje met een Ajaxklok aan de muur, assertieve kasteleins achter de tap en mensen aan de toog die het over de bekende zaken - politiek, weer en parkeerkosten - immer roerend eens waren, werd op de eerste donderdag van de maand een pubquiz georganiseerd. De Man en ik werden uitgenodigd door buurtgenoot en ex-draaideurcrimineel Jorrie Jordano, een man met een spitse snuit en tatoeages op zijn knokkels die na een zeer bewogen leven in Betondorp was neergestreken en daar sindsdien een relatief sober bestaan leidde, de dagelijkse gang naar het café daargelaten. Nadat wij onszelf een keer hadden buitengesloten was hij zo vriendelijk geweest voor ons in te breken, de beloning in de vorm van een doos sigaren en een fles Bacardi had vervolgens een band voor het leven gesmeed. 'Vorige keer ben ik eerste geworden bij de quiz', zei hij terwijl hij een foto liet zien van de wisselbeker met zijn naam erop. 'Mooi toch? Met jullie erbij gaat het zeker weer lukken.' Gezien de concurrentie was dat inderdaad niet ondenkbaar, en zo kwam het dat wij die donderdagavond zeer relaxt plaatsnamen aan de hangtafel die Jorrie reeds had geclaimd. Tien rondes, tien vragen, De Man sterk op geschiedenis, ik op muziek en Jorrie op de rest: wat kon er mis gaan?

Een hele hoop.

Allereerst was daar de concurrentie, mensen die we nooit eerder in onze kroeg hadden gezien: vrouwen die theedronken en mannen met schone nagels die hun hand voor hun papiertje hielden als ze het antwoord noteerden - waar kwamen die ineens vandaan? 'Die lopen alle pubquizzen in de stad af', legde Jorrie uit toen hij onze blikken zag. 'Dezelfde mensen die ervoor hebben gezorgd dat wij hier niet meer mogen roken.'

Voorts was er de quiz zelf, een serie vragen die door de quizmaster, ook al zo'n frisse vogel, was opgesplitst in categorieën, waarbij niet alleen de culinaire ronde te hoog gegrepen bleek - het Hongaarse woord voor peper, zeg het maar - maar we ook niet op de titel van dat ene nummer van de Editors konden komen (Münich), spontaan vergaten wie van 2002 tot 2007 minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij was in de kabinetten Balkenende 1, 2 en 3 (Cees Veerman) en in de knoop kwamen bij het onderdeel Raad-de-ogen, waarbij ik niet alleen die van Oprah Winfrey verwarde met die van Michelle Obama, maar ook de kijkers van Máxima aanzag voor die van Tooske Ragas, gód weet waarom.

De Man viel op zijn beurt tegen door niet te weten wanneer de eerste Tour de France werd gereden (1903), wat de meisjesnaam was van de Amerikaanse presidentsvrouw Jackie Kennedy (Jacqueline Lee Bouvier) en hoeveel snaren een mandoline heeft (acht). En dan was er nog Jorrie zelf, die na het uitblijven van welke zinnige bijdrage dan ook toch maar toegaf dat hij de vorige quiz had gewonnen met hulp van de kok, die hem de antwoorden vanaf de wc door had staan sms'en. Hij revancheerde zich nog enigszins door te weten dat het nummer London Calling van The Clash is ('Ik ben vroeger manager geweest van de punkband Jesus and the Gospelfuckers, wist je dat?'), maar dat kon niet verhinderen dat wij uiteindelijk zesde werden, zesde van de negen teams in totaal. Jorrie, verontschuldigend: 'Ja jongens, dit is wel effe andere koek dan inbreken.'

Het Hongaarse woord voor peper is trouwens paprika, ik vergeet het nooit meer.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.