Column

'Wat je verder ook van die twee vindt, Geer en Goor doen iets goed'

Het is te makkelijk het programma 'Effe geen cent te makken' weg te zetten als het zoveelste hersenloze Talpa-format, schrijft columnist Martijn Simons.

Gerard Joling en Gordon (R) tijdens de presentatie van het televisie-programma van de RTL 4 'Effe Geen Cent Te Makken' Beeld null
Gerard Joling en Gordon (R) tijdens de presentatie van het televisie-programma van de RTL 4 'Effe Geen Cent Te Makken'

Wie over televisie schrijft en nog nooit een column aan Gordon en Gerard Joling heeft gewijd, kan zichzelf natuurlijk niet serieus nemen. Gelukkig was er eindelijk een aanleiding, want al drie weken op rij is 'Effe geen cent te makken' (RTL) het best bekeken programma op de donderdagavond.

De opzet: de twee 'diva's' wonen een maand lang samen in een huis in Amsterdam-Noord en moeten het zien te rooien met enkel AOW. En dat allemaal om aandacht te vragen voor de omstandigheden van de Nederlandse ouderen. Er is een groot gebrek aan vrijwilligers.

De titelsong doet het ergste vermoeden: met een enorme dot galm op hun stemmen zingen de twee: 'Wat als je alles hebt gehad / Van kaviaar tot aan patat / Vraag dan jezelf nog maar eens af / Hoe moet je wennen, hoe loopt het af / Zelfs als je arm bent, ben je rijk / Het is maar hoe je het bekijkt.'

Voordat ze hun intrek nemen in het huis, bespreken ze op het terras van het Amstel Hotel hoe lang ze het met elkaar denken uit te houden. 'Twee dagen.'

Behalve dat ze van ruim 800 euro een maand lang moeten leven, zetten ze zich ook als vrijwilliger in voor ouderen. Zo zag ik de heren bezig met een koffiekarretje in een verzorgingstehuis aan de Amsterdamse Nieuwmarkt,

Ik weet het: er zijn de platte grappen, de nonsens en de sterallures. Maar dat is nou eenmaal de formule. Wat je verder ook van die twee vindt, of je ze niet te pruimen vindt of juist verafgoodt, 'Effe geen cent te makken' doet iets goed.

Want hoewel Geer en Goor misschien niet eens een maand lang in het huis gelogeerd hebben, maar alleen maar tijdens een paar draaidagen, zoals de VARAgids meldt, en die arme ouderen ondanks Geer en Goors goedbedoelde maar toch minieme inspanningen langzaam sterven als een planten die geen water meer krijgen, is het te makkelijk het weg te zetten als het zoveelste hersenloze Talpa-format.

Want zeg eens eerlijk, wanneer heeft u voor het laatst zoveel lachende ouderen op televisie gezien, zoveel mensen die blij zijn met een onschuldig praatje, een kopje koffie en een bokkenpootje? Reken maar dat dat het extra vrijwilligers oplevert en de ouderenzorg een dienst bewijst.

Props voor de diva's.

Martijn Simons is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter: @MartijnSimons


null Beeld null
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden