Wat er gebeurt als een journalist een relatie krijgt met een politicus

NRC-journaliste Barbara Rijlaarsdam kreeg een relatie met Henk Bleker, nadat ze hem had geïnterviewd. Wat er op je werk gebeurt als je als redacteur Den Haag een relatie krijgt met een politicus. Volgens een redacteur die het meemaakte.

Henk Bleker, van wie bekend werd dat hij een relatie heeft met een NRC-journaliste.Beeld anp

Nee, de vonk sloeg niet over tijdens ons eerste interview. Hij was ook geen machtig staatsman of een gerespecteerd arrivé. Een beetje een brugpieper eigenlijk, vond ik. Ik draaide immers al een tijdje mee als journalist in het Haagse circuit, hij kwam als Kamerlid net kijken.

Weliswaar werd hij in zijn eigen regio een zondagskind genoemd, maar in Den Haag ontbeerde hij in alle opzichten de erotiek van de macht. Laten we een beetje voortmaken, ik moet nog een stofzuiger kopen, zei ik die eerste keer plompverloren, omdat hij me iets te lang deed over het beantwoorden van de vragen.

Genadeloos
In al haar genadeloosheid sloeg de verliefdheid korte tijd later onverwacht toch toe en dat openbaarde zich vrijwel tegelijkertijd met mijn overstap van een regionale krant naar de Volkskrant. Schoorvoetend had ik mijn bazen geïnformeerd over deze liaison amoureuze met de vijand. De scheidslijnen tussen politiek en journalistiek waren in de jaren tachtig fragieler dan nu, maar ook toen mocht je een intieme relatie met een politicus zo typeren. Toch keek niemand er echt van op. Den Haag barst van de ambitieuze workaholics en vonken schieten gemakkelijk over als mensen elkaar in hun passie vinden. We waren niet de eersten die elkaar op de 'werkvloer' de liefde verklaarden en we waren verliefd en vrolijk en jong.

Mijn droom om een goed en desnoods beroemd journalist te worden hield ik intact. Zijn voorstel om mijn carrière richting voorlichting te sturen, schoof ik verontwaardigd terzijde. Ik zou de grens tussen support en afstand weten te bewaken, zei ik vastberaden. De duivel zou op ons kussen tussen ons liggen. Bovendien: waar zou ik me ook druk over maken? Mijn geliefde zat in de PvdA-fractie en die had vanuit de oppositie nul komma nul in te brengen in het landsbestuur. Stoere meid die daar nieuws zou halen.

Ongemakkelijk
Maar ongemakkelijk werd het gaandeweg wel degelijk. De zorgeloosheid was op niks gestoeld. We stegen beiden in onze eigen pikorde. Hij ging gewichtiger doen over interne partijzaken die ik als journalist niet mocht weten. Ik poneerde stellingen en meningen, een ervaren parlementair journalist eigen. Waar ik aan de ene kant botste op de ijzeren partijopvatting, stuitte ik aan de andere kant op argwaan en wantrouwen van mijn collega's. Ze zeiden het nog net niet hardop, maar hun ogen spraken boekdelen. Wat ik te zeggen had, ach, PvdA-koker misschien?

Terecht was het niet, maar wel te begrijpen. Nog zie ik me gespannen staan te luisteren achter de groene gordijnen in de Kamer naar een moeilijk en wekenlang voorbereid debat van de geliefde. Het hart onprofessioneel in de keel, ook vanwege de zekerheid dat elke fout na de apotheose gefileerd en bekritiseerd zou worden op de redactie. En in die apotheose zou ik me roomser dan de paus tonen, zoveel wist ik wel van mezelf.

Champagne
Toen moest hij nog minister worden. Onze vreugde over die benoeming (ik was de eerste die het wist!) met snelle champagne stond haaks op het heimelijke chagrijn van collega's die liever een ander op die post hadden gezien. Niet dat ze niet met me meeleefden. Nog zie ik voor me hoe iedereen uit het raam hing toen hij mij met de dienstauto kwam ophalen. Dat gaan we nooit meer doen, besloot ik vanwege die rare uitzondering.

Kort daarop heb ik de hoofdredactie om overplaatsing gevraagd. Ik weet niet eens meer wat de directe aanleiding was. Het stilvallen van een discussie op de redactie toen ik binnenkwam? De verdediging waarin ik ongewild werd gedrongen of de opwinding romdom een kabinetsberaad dat ik vanwege het drukke telefoonverkeer had meegekregen maar er niemand deelgenoot van kon maken? Een goed ingevoerd journalist heeft immers aan een half woord genoeg. Ik vertrok naar de redactie Buitenland van de Volkskrant, weg van de nationale politiek. Een paar jaar later keerde ik terug. De geliefde politicus was weg van het Binnenhof en uit mijn leven en ik kon weer in alle vrijheid mijn passie voor politiek botvieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden