Column

'Wat een bofkonten zijn het toch'

Daar moet je niet meer over schrijven. Het is zo wel genoeg. 'Ik hoop dat het leven hier gewoon weer doorgaat.' Irma Verstoep is degene die op Facebook vertelde over de aanslagen op dit huis. Daar kwam pers op af. Nu weet iedereen ervan, en verwacht Irma dat het afgelopen is.

Het is gemakkelijk racisme rapen van de straten in Gouderak.

Toch maar daarheen. Hier een aanslag plegen is niet eenvoudig, laat staan vijf aanslagen: alle huizen kijken elkaar aan. Het dorp is een samenscholing van woonerven, puzzelbouw op wiebelige poldergrond. Buitenstaanders rijden zich snel vast. Een baksteen 's nachts door een ruit maakt lawaai, dat gaat kaatsend tussen de slapende straten door. Er komt nogal wat bij een aanslag kijken: er moet een vluchtweg zijn, een plan, vooroverleg. Er moet een diepe overtuiging zijn.

Isse Gedi, accountant uit het wetteloze Mogadishu.

Het huis is eerst van voren te grazen genomen, en daarna van achteren. Het begon in juli: baksteen in de woonkamer. Daarna eieren tegen de gevel, brandstichting bij de voordeur, kapotgesmeten bierflessen, weer ruiten kapot en alle zeven fietsen van het gezin dat hier woont in de sloot. Je moet sterk zijn en met meer om die fietsen los te maken, kapot te trappen, in de sloot te smijten. Je moet haatdragend zijn.

Isse Gedi is een accountant uit het wetteloze Mogadishu. Hij sloeg op de vlucht, woonde vier jaar in Drenthe en kreeg twee jaar geleden dit huis toegewezen. Daarna kwam zijn gezin. Daarna kwamen de aanslagen. Nog ruikt hij de rook van de verschroeide voordeurbel. Hij heeft acht kinderen. De twee oudsten wonen op zichzelf een paar straten verder. Er zijn meer Somaliërs in het dorp, er zijn eerder ruiten ingegooid. Elke nacht controleert Isse het huis van beneden naar boven. Hij spreekt goed Nederlands, hij weet wat angst is. 'Ik wil niet bang zijn, maar ik weet niet wat er nog gebeuren gaat.'

De lantaarnpaal voor Gedi's huis.

Een inbreker die 's nachts een kraak zet heeft een doel: die gaat voor het geld. Wie 's nachts de ruiten ingooit bij een gezin, neemt een geweldig risico voor iets anders. Die kan er alleen maar slechter van worden, en doet het toch.

Isse krijgt bloemen en kaartjes van dorpsbewoners, heel lief, 'maar ik denk steeds: wat is er aan de hand?' Als de kinderen de deur van de wc hard dichtslaan, verschiet zijn hart. Hij stelt zich voor hoe het is als de vlammen naar de slaapverdieping komen.

Naast hem wonen een Peruaan en een Chinees. Die hebben nergens last van.

De burgemeester, Roel Cazemier, is bezorgd en hulpvaardig, maar heeft geen idee wat de aanslagen vertellen. 'Dan moet je eerst precies weten wat er aan de hand is.' De politie hoopt op een anonieme tip, maar de tiplijn zwijgt. Negentig procent van Gouderak is begaan met de familie, zegt Irma Verstoep. Maar onder haar Facebookberichten verzamelt zich met naam en toenaam ook iets anders.

'Gratis huis, gratis geld, gratis fiets... en nu ook nog eens gratis bloemen! Wat een bofkonten zijn het toch.' Die is van Owen Koenekoop, dorpsbewoner bekend van zijn Hitlergroet tijdens een Pegida-demonstratie. Wesly Waas: 'probeer een ander dorp zou ik zeggen.' Ik spreek een jonge stratenmaker die 'je gaat mijn naam niet noemen hoor' heet en zegt: 'het hoort allemaal niet en zo, het is lullig en zielig maar eh, kom op, we weten wel waar het aan ligt. Als je zoveel geld krijgt om je hele huis in te richten... en ik betaal dat want het is van mijn belasting.' Verder is hij zijn 'geloof in het land allang verloren', want 'alles is één grote poppenkast'.

Het is gemakkelijk racisme rapen van de straten in Gouderak. 'Die mensen zelf zijn geen lieverdjes, ze terroriseren kinderen, dat hoor je overal.' Het is gemakzucht om te concluderen dat racisme er in de genen zit. Moet je het gezicht van overbuurman Richard zien: onvervalste bekommernis en verbazing over de aanslagen op dat huis.

'Het is best een leuk dorp, hoor', zegt journalist Floris Bakker van nieuwsblad Het Kontakt, 'het is een beetje zo'n dorp van: we lossen het zelf wel op.' Als er iets moet gebeuren, staan er tien vrijwilligers klaar, zo houden ze de bakkerij in leven en het zwembad ook.

Het gaat erom dat mensen de moeite nemen een aanslag te plegen op een huis met een gezin erin, en dat vijf keer. Laf geweld dat verder gaat dan Gouderak. 'Not welcome' op een gevel in Huissen, hakenkruisen in het Friese Boelenslaan, huis beklad in Vlijmen, 'eigen volk eerst' in Voorst, hakenkruisen in Brunssum, slogans in Blerick, stenen door een raam in Oss. Dat is niet zomaar afgelopen.

Zwarte sticker op een lantaarnpaal voor Isse's huis: 'grenzen dicht'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden