Wat als wij hier ieder 500 jaar blijven rondlopen?

Gordon tijdens een optreden van de toppers in 2011. Beeld anp

Leven in een dictatuur is het zware lot dat we met zijn allen delen. Prijzenswaardig zijn de inspanningen van de mens in ontwikkelde landen om door middel van allerlei vernuftige afspraken het leven ondanks de tirannie ietwat draaglijker te maken. Maar hoe wij ook trachten greep te krijgen op de wereld, het is 'Keizer Dood' die het met zijn koude zwaard voor het zeggen heeft.

'Oefen in het doodgaan', adviseerde Rumi, de soefi. Ik was zeker van plan om daar een keer aan te beginnen. Maar sinds 24 maart 2017, afgelopen vrijdag dus, leven we in een andere wereld en moet ook ik mijn plannen wijzigen.

Het begon die ochtend al, ik werd wakker zonder ergens pijn te voelen, zelfs niet in mijn rug. Onderweg naar het centrum passeerde een bejaarde mevrouw mij op de fiets en ik kon haar niet meer inhalen. En eenmaal in de binnenstad zag ik Gordon. Het was de tweede keer in dezelfde week dat ik een BN'er op straat tegenkwam.

Zoals ik bij onze eerste ontmoeting ook had gedaan, ging ik weer bij de mensen staan die Gordon en zijn cameraploeg hadden omsingeld en riep: 'Hé, Gerard Joling...' Vervolgens wendde ik mij in grote blijdschap tot de mensen daar en zei: 'Leuk, hè, Gerard Joling in onze stad.'

Gordon vertrok weer en ik sloeg even later de krant open. Dit voor de boeken: dat de Rotterdamse wetenschapper Peter de Keizer en zijn team op het Erasmus MC een medicijn tegen veroudering hadden ontwikkeld, las ik in Café De Zaak . Het wondermiddel is op oude muizen getest. Hun door ouderdom aangetaste organen draaiden weer op volle toeren. In een paar weken was het afgeleefde dier weer in de kracht van zijn leven en maakte enthousiaste rondjes in het molentje.

Zeer waarschijnlijk is deze stof ook op de mens toepasbaar, zo stond in de krant. En de wetenschapper die 'Keizer Dood' onder de duim gaat houden heet dus De Keizer. O, ironie...

Het kan zijn dat het eeuwige leven dat in het verschiet ligt eerder een vloek is dan een zegen. Maar nu is het te vroeg voor dergelijke prietpraat. Daarom wil ik alvast twee historische figuren feliciteren, die zich in deze strijd hebben geworpen en verloren.

Om te beginnen Asklepios, de kundige arts die op een gegeven moment mensen uit de dood deed ontwaken. Het was Zeus zelf die ingreep en onweer en bliksem inzette om de begenadigde heler te doden.

De andere man, die dankzij het werk van de Nederlandse wetenschappers zijn gram haalt, is Friedrich Nietzsche. Die had ooit geschreven dat God dood was en wordt sinds zijn eigen dood al 117 jaar uitgelachen door de aanhang van die God. Nietzsche heeft wel het onderspit moeten delven, maar vanaf nu kunnen de generaties die niet te vroeg zijn geboren uit volle borst roepen dat God dood is en niet de mens.

Hoe dan ook, we hoeven geen woorden van troost meer te bedenken voor ons korte verblijf hier. Degene die voortaan zegt: 'ik vond een vruchtbare baarmoeder, plantte mijn zaad erin en leefde voort in mijn kind' is in de toekomst geen dichter maar een warhoofd die achter slot en grendel moet.

En wat mij betreft komt meneer De Keizer precies op tijd met zijn FOXO4-DRI. Onder de zon is er al tweeduizend jaar niets nieuws. De mens is uitgepraat in de filosofie, het einde van de geschiedenis hebben we ook al meegemaakt en de muziek is niet bij machte om de verschrikkelijke verveling van de moderniteit het hoofd te bieden.

De nieuwe tijd komt met vraagstukken en dat is alleen maar goed. Om een voorbeeld te geven: wij vinden het waarschijnlijk heerlijk om 500 jaar rond te lopen hier, maar kunnen onze familie en vrienden die lange aanwezigheid van ons wel aan?

En wat gebeurt er met de religies die leven na de dood beloven? Wie heeft na 600 jaar nog zin in een nieuwe start ? Wij gaan niet dood, de farao's in Moskou, Washington en Ankara evenmin...

En het is afgelopen met het verzinnen van smoesjes om mislukkingen goed te praten. 'Hadden ze mij op jonge leeftijd op gitaarcursus gegaan, dan was ik de Paco van de polder geworden...'

In het oneindige leven is er straks voor iedereen genoeg tijd om uit te blinken. Daarom moet Gordon na de tweeduizendste keer dat ik Gerard Joling naar hem roep, mij maar laten ombrengen. Liever de zoete dood dan 500 jaar oefenen en nog steeds niet kunnen voetballen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden