Washandje

Rinse, een oudere man met ontbloot bovenlijf, zit voor zijn camper. Op zijn schoot ligt een borduurwerk: klederdracht uit Walcheren. 'Wat leuk', zegt de presentatrice. Thuis heeft Rinse ook al de Nachtwacht nagemaakt. 'Maar niet op echte grootte hoor.'


Nee, dit is geen vreemde hobbyist bij Man bijt hond. De presentatrice meent dat ze het leuk vindt. Haar naam is Martine van Os en ze vraagt door. 'Hoe ben je op het idee gekomen om te gaan borduren?' Hij heeft lang geleden een ongeluk gehad waardoor hij niet meer kan werken. Dan komt er een vrouwenhoofd uit de camper: 'En ik heb hem nooit aan het lezen gekregen.'


Omroep MAX heeft het alleenrecht op dit genre, hier in de vorm van vakantieprogramma We zijn er bijna, waarin 42 campers met 60 kilometer per uur van Florence naar Sicilië tuffen. Het is kabbelend, zonder effectbejag en gespeend van ironie. Als de vrouw opeens haar hoofd uit de deur steekt, heeft dat geen slapstickeffect - terwijl dat makkelijk had gekund.


De maandagse tandem van Groeten van MAX en Droomhuis gezocht was al aardig op stoom en werd gisteravond tot drietrapsraket gepromoveerd met de eerste aflevering van We zijn er bijna, dat de seizoenstitel wil prolongeren. Een volledig kijkcijferpodium van MAX-programma's is wellicht wat veel gevraagd, maar ik voorzie een zomerse zegetocht der senioren-tv.


De uitzending lag als een nat washandje op een verhit voorhoofd. Van Os vatte samen: 'Twee echtparen begeleiden de kampeergroep en dat gaat niet alleen om caravans opmeten en wielbouten vastmaken.' Nog voordat ze iets kon zeggen, plopten de eerste kurken uit flessen champagne. 'Maar ook om het serveren van een welkomstdrankje.'


Dat was meteen een goed moment voor een voorstelrondje. Marina ging al voor de tiende keer mee en was negen keer alleen gegaan. Vorig jaar had ze op de reis naar Andalusië Piet ontmoet - nu deelden ze een camper. Wim was niet mee om te stoken in een goed huwelijk, maar: 'Ik ben wel alleen.' De groep moest lachen - en ik ook.


Toen Van Os met een bejaard stel de Ponte Vecchio in Florence opliep, zei ze: 'Dit is hem dan, hè.' Even daarvoor probeerde ze met hetzelfde gezelschap een selfie te maken. 'Hier', zei ze terwijl ze aan de arm trok van de vrouw die het concept nog niet begreep. 'Anders sta je er niet op.'


De sleutelscène volgde even later toen een groep Chinese toeristen met camera's in de aanslag een camper inspecteerde - zoiets hadden ze nog nooit gezien. 'Is mooi hè, is leuk hè', zei Van Os tegen een Chinese vrouw die geen woord Engels sprak, laat staan Nederlands. In elk ander programma zou dit vals zijn - even de Aziaat voor de gek houden - maar in We zijn er bijna zegt iedereen gewoon wat hij of zij bedoelt.


Is mooi hè, die camper.


'Ze kunnen er geen genoeg van krijgen', zei de trotse eigenaar over de toegestroomde belangstellenden. De kijker begon dat gevoel te herkennen. Ze zijn er bijna - ik mag hopen van niet.


Dat de naam van het programma op de zaken vooruit loopt, bleek toen de stoet arriveerde bij een camping met een nauwe toegangspoort. Het was een wonder dat iedereen er zonder blikschade doorheen kwam. Tegen die tijd was het vijf uur. 'Happy hour dus.' De reizigers hieven hun glas. 'Dat we maar lang onderweg mogen zijn.'


Proost.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden