Was 'Birds' misschien te complex?

AMSTERDAM - Ze stonden bedremmeld buiten, de mannen en vrouwen met oranje shirts en rood-wit-blauwe boa's. Het vlaggetje op de wangen nog net zichtbaar, het oranje alweer wat minder fel dan drie uur daarvoor. Snel een sigaretje. Teleurgesteld? 'Ja, wel een beetje.'


Het waren de bekende beelden van beteuterde oranje-supporters, zondagochtend in het NOS Journaal. Alleen kwamen ze ditmaal niet uit een voetbalstadion waar Nederland zojuist was uitgeschakeld, maar uit de Malmö Arena in Zweden. Anouk was negende geworden in de finale van het Eurovisiesongfestival - een ongekende prestatie, aangezien Nederland de eindronde sinds 2004 niet meer had gehaald.


Toch werd Nederland deze week, evenals in de aanloop naar voetbaltoernooien, overmoedig. Nu we massaal met roze champagne voor de televisie zaten - er keken 5,9 miljoen Nederlanders naar Anouk - zou ze toch ook wel winnen? Wie zijn huiswerk had gedaan, schraapte de keel en sprak tot de anderen in de woonkamer: 'Ze behoort al weken tot de favorieten van de bookmakers.'


Zo'n incidentele flirt van het Nederlands publiek met het Eurovisiesongfestival heeft een voordeel: we kunnen, nu de uitslag sommigen tegenvalt, ons er weer van afkeren en de schuld aan de ander geven. Die ander is dan: de gekke songfestivalkijkers, veelal met de toevoeging 'uit Oost-Europa', die maar geen genoeg kunnen krijgen van acts met zoveel mogelijk glitter en glazuur op de jurk.


Het is een hardnekkig misverstand over het Songfestival; dat de act die het meest appelleert aan de wansmaak er met douze points vandoor gaat. Had Anouk gewonnen als zij in een magenta glitterjurk met een roedel monsters het podium was beklommen? Nee. Er wordt misschien het meest gesproken over de liedjes die opvallend of belachelijk zijn, maar ze winnen zelden.


De winnaars van de afgelopen jaren waren stuk voor stuk artiesten met goede popliedjes die - zo gaat dat bij pop - aanslaan bij een groot publiek. De singles zul je niet snel op 3FM horen, maar de genres iets-te-vette-ballad en ietwat-platte-dance hoor je wel op goed beluisterde zenders als Sky Radio of Radio 538. Voorwaarden voor de winst: de liedjes hebben oorwurmpotentie en vallen op, zij het door de choreografie of aaibaarheid van de artiest, zoals het winnende elfje van Denemarken en de knappe bakvismagneet uit Azerbeidzjan.


Dat opvallen betekent geenszins de roze hysterische show die we ons vaak voorstellen bij het Songfestival. Loreen, de Zweedse winnares van vorig jaar, had een nogal duistere choreografie. De Duitse Lena, winnares in 2010 met Satellite, stond in een simpel zwart jurkje onbedoeld tegen de maat in te heupwiegen.


'Hopelijk heeft Lena ook de huisvrouw in Bakoe en de bankier in Lissabon geraakt', zei de Duitse commentator in dat jaar. Daar zat het probleem voor Anouk: Birds was een van de beste liedjes, maar voor een groot publiek misschien te somber en complex om te winnen. Daarmee is het Songfestival helemaal geen uitzondering: de beste muziek voert ook zelden de top van de hitlijsten aan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden