Warme borg in bar land

Eva Hoeke zoekt de mooiste terrassen van Nederland, Petra Possel bespreekt het eten. Dat van de Piloersemaborg is alvast enorm in orde.

Oudblauwe vloeren, mosterdgele muren, veldbloemen in een kan en uitzicht op honderd jaar oude kastanjebomen: welkom in Piloersemaborg, bed-ver-van-huis, culinaire klapper en leverancier van rust, reinheid en regelmaat.


De weg ernaartoe alleen al.


Ja oké, die duurt even, zeker als je, zoals wij, vanuit de Randstad komt, maar het mooie van zulke ritten is wel dat je eenmaal en route stukje bij beetje loskomt van wat je achterlaat, meestal een hoop drukte. Hier is die drukte niet, althans, niet zicht- of voelbaar. De weg naar Den Ham voert langs roodbakstenen huizen in slapende dorpen, langs weidse luchten boven wuivend koren, langs een valk die bidt, een boer die voorbij trekkert. Langs vrouwen in de tuin, wasmand op de heup.


Stilte zonder storm.


En net als je denkt, zo kan-ie wel weer, is daar de afslag richting de borg, waar een rij kaarsrechte bomen aan weerszijden toegang geven tot het kasteel, want dat is een borg, de Groningse variant op een burcht, oftewel een versterkt kasteel. Huidige koning en koningin zijn Dick (53) en Hilda (49) Soek, mensen van stavast, het type dat heus van lammetjes in de tuin houdt, maar ook van lammetjes op je bord. Hilda: 'Mijn vader was slager en als ik vroeger thuis kwam van het stappen, liep ik zo met mijn kop tegen een uitgebeend kalf aan.' Het stel woont samen met dochter Julia (22), zoon Joris (22) en hond Duvel (9) op de bovenverdieping van de borg, en verdeelde de boel beneden in twee duidelijke delen: hij de keuken, zij de rest.


Die rest is bijvoorbeeld de gastenkamers - vijf in totaal, geen airco en doorkeys dus - kamers die precies zijn zoals je die in een borg verwacht: email op het dressoir, behang met een bloemetje en boeken als Groningen, van wad tot wold en Jacob Maris, 1837-1899 op tafel. En zo is de rest van de borg ook, een gebouw uit 1633, waarin veel bewaard is gebleven. Zoals de oude bibliotheek, waar 's ochtends het ontbijt wordt geserveerd. En de opkamer, waar nog de portretjes staan van vroegere bewoners Tonnis en Corrie Wieringa - hij een wat goeiige vrijgezel, zij de stadse dame, jurist van huis uit, een vrouw die wel zin had in een buitenhuisje. En helemaal 'borgs' is ook de tuin, een Edens tafereel waar niet alleen een keur aan kruiden en eetbare bloemen staat te groeien, maar dus ook de lammeren lopen, de ganzen grazen en vooral de bijen de baas zijn. Alleen de kippen, die zitten in een hok, want anders worden ze opgevroten door buizerds. Hilda: 'Dat is heel zielig, want dan zien ze 'm aankomen en zijn ze eigenlijk al in shock. En dan - páts.' Op zo veel natuurgeweld komen natuurlijk geen feestgangers af; in Den Ham kun je rond acht uur 's avonds een kanon afschieten. De enige uitwijkmogelijkheid is café Hammingh in het nabijgelegen Garnwerd, het café waar dichteres en bohémienne Fritzi Harmsen van Beek in de kalme jaren na de gekkigheid in haar Blaricumse villa Jagtlust (vrije liefde, vrije kunst, vrije alles eigenlijk) nog weleens een sherry'tje dronk, maar dat is dan ook het enige.


Dus wie komen hier dan wel? Stelletjes op liefdesweekend. Ouders met geslaagde kinders. Kenners, culi's, koks en koekenbakkers. En verder iedereen die fan is van Dick en Hilda, die al 26 jaar samen zijn en elkaar ontmoetten tijdens het wielrennen, heel verhaal, vraagt u er zelf maar naar. Dan kan Dick u ook meteen vertellen dat zijn lievelingseten risotto met parmezaan is - 'Eind augustus gaan we naar Italië, dan laad ik mijn hele wagen vol', dat hij die leerde maken van zijn 85 jaar oude leermeester Ermanno di Nobile en dat asielhond Duvel bij hen kwam als mishandeld boosbeest, maar dat hij nu zijn beste vriend is.


En dan hoort u ook dat hij zijn geboorteplaats Ankeveen helemaal niet mist, 'maar schrijf dat maar niet op, want dan wordt mijn moeder boos'.


Maar is het wel zo, gék werd hij in de Randstad van al dat getetter.


Nee, dan Groningen.


Dick: 'Straks gaan de aardappels het land uit, dan wordt de grond omgeploegd en wordt alles hier grijs en grauw. Práchtig.' En daar gaan ze weer, Dick & Duvel, rondje om, voorbij de bomen, de weg af, het land in. Een bonzend hart in een wat barre bast: Groningen op zijn mooist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden