Warme bad Brown alweer koud

Is de wereld ingewikkelder dan in 1944? In dat jaar werd in Bretton Woods, een gehucht in de Amerikaanse staat New Hampshire, een akkoord gesloten over een nieuwe economische wereldorde.

Van onze correspondent Gert-Jan van Teeffelen

Hoewel twee grootmachten domineerden, de VS en Groot-Brittannië, bleek het een moeizame operatie met honderden gedelegeerden uit ruim veertig landen. Barack Obama kon de verleiding echter niet weerstaan een gemoedelijk beeld op te roepen van gleufhoeden en sigarenrokers. ‘Roosevelt en Churchill samen in een kamer met een cognacje, dat is een stuk makkelijker onderhandelen’, zei de Amerikaanse president donderdag in Londen. ‘Maar dat is niet de wereld waarin we nu leven.’

Zo is Groot-Brittannië vandaag geen echte supermogendheid meer, ontdaan van zijn koloniale imperium en industriële macht.

Toch kon de huidige Britse premier, Gordon Brown, zijn land weer eens ouderwets doen schitteren: door de G20-top naar Londen te halen. De tien jaar die Brown werkte als minister van Financiën maakten hem daar bovendien primus inter pares.

Vriend en vijand vinden dat ‘zijn’ top een succes was, ondanks de vele tegenstellingen. De hardwerkende Brown koesterde de publicitaire zonnestralen en kreeg een bijna pijnlijke hoeveelheid complimenten van Obama, het meesterbrein achter diverse compromissen.

Of die opstekers zich voor Brown ook vertalen in binnenlands politiek succes, is echter uiterst twijfelachtig. De allereerste vraag die hij na de top van een Britse journalist kreeg, was direct raak: ‘Wat betekent dit voor de gewone man?’

Een gifpijl, want veel Britten zien geen direct verband tussen abstracte IMF-constructies en de uiterst concrete zorgen die ze hebben over hun baan en huis. Die zullen mogelijk alleen maar groeien. Het kost immers tijd voordat steunplannen effect sorteren.

Bijna iedereen verwacht daarom nog steeds dat het Labour-schip volgend jaar zinkt bij de verkiezingen. Internationaal heeft hij echter aan glans gewonnen ondanks de sabotagepogingen van de Franse president Sarkozy en de slagschaduw van Obama’s charmes. Die benadrukte de frisse wind uit Washington door te zeggen dat de VS ook nederigheid past, woorden die zijn voorganger niet snel zou hebben gebruikt.

Zowel Obama als Brown schetste een beeld van een nieuwe wereldorde waar de hoofdrolspelers van weleer extra cognacglazen op tafel zullen moeten zetten. Het verloop van persconferenties is doorgaans niet vermeldenswaardig, maar in Londen was het evident hoe de verhoudingen al verschuiven.

Tijdens het vragenrondje negeerde Obama het woud aan opgestoken westerse handen grotendeels, afgezien van prominenten van Amerikaanse media. In plaats daarvan gaf hij vragenstellers uit China en India ruim baan. Brown deed iets vergelijkbaars.

Britse kiezers zullen die hoffelijkheden een zorg zijn. Zij wachten op de nieuwe begroting die Brown deze maand moet presenteren. De staatskas is zo leeg dat de premier oogt als ‘man wiens creditcards zijn doorgeknipt’, zoals oppositieleider David Cameron het uitdrukte. Na het warme bad van de hogere internationale politiek kan Brown terug richting de slangenkuil van Westminster.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden