'Warm, innemend en met een statement'

Omar Ahaddaf won de jury- én de publieksprijs van het Leids Cabaret Festival. De vrijheid van meningsuiting in Marokko? 'We mogen niet klagen.'

De finaleavond van het Leids Cabaret Festival bracht vrijwel louter droefenis. Niet alleen was het niveau van twee van de drie finalisten ver onder de maat, het werd ook nog eens het afscheid van taalgigant Kees Torn, die het festival in 1994 won, en die er nu genoeg van heeft om elke zomer te schrijven aan een nieuw programma.


De jury onder leiding van Jacques d'Ancona gunde de hoofdprijs aan de 32-jarige Omar Ahaddaf. Ook de Publieksprijs ging naar Ahaddaf, die tien jaar geleden naar Nederland kwam en een frisse kijk heeft op zijn nieuwe land.


De winnaar volgde een theateropleiding in Marokko en studeerde ook twee jaar aan de Amsterdamse Theater Academie. In 2006 won hij het stand-upcomedyfestival, onderdeel van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Ervaring deed hij onder meer op naast Hakim in een jeugdvoorstelling.


Ahaddaf vertelt hoe zijn vader (die op een school op een berg heeft gezeten, en dus hoog opgeleid is) eigenlijk allochtoon wilde worden, maar de toegang tot Nederland werd geweigerd omdat hij allergisch was voor schoonmaakmiddelen. Het lukte zijn zoon wel om naar het beloofde land te komen. Na wat aanloopproblemen begon hij toch maar aan een inburgeringcursus ('beter laat dan terug') en keek ondertussen scherp om zich heen. In zijn half uur maakt hij houtsnijdende opmerkingen over de overeenkomsten tussen moslims en joden, vrijheid van meningsuiting in Marokko ('We mogen niet klagen') en de zaken waar zijn vader, die een keer op bezoek komt in Amsterdam, nogal van schrikt: de hoeren en homo's.


De jury over Ahaddaf: 'Gedurfd. Iemand met een statement; warm en innemend.'


Ofschoon de clou van de voorstelling wat slap is geformuleerd, de presentatie soms wat houterig is, de overgangen haperden en de live muziek van zijn broer wat onhandig werd gebruikt, was Omar Ahaddaf de enige kandidaat die de moeite waard was. De enige die iets te melden had in de woestijn van onbenulligheid. Een compliment voor het incasseringsvermogen van de jury die zich door de voorronden en halve finale heeft weten te worstelen.


De Vlaamse Arnout van den Bossche hield een parodie op een relatietherapeut in de vorm van een workshop. Zowel wat vorm als inhoud betreft was deze voorstelling ongeveer vijftien jaar over de houdbaarheidsdatum. Het uitgangspunt van het programma van Pepijn Schoneveld was veelbelovend: Hoe ervaart iemand die niet kan ruiken de wereld? De uitwerking was tenenkrommend slecht, op het infantiele af.


Tsja, dan Kees Torn, die zaterdagavond met een prachtige ode, getiteld Een blommetje in zijn hol, werd uitgezwaaid door onder meer Erik van Muiswinkel en Katinka Polderman. Het lijkt oneerlijk om deze geniale taalkunstenaar te vergelijken met het gekrabbel van (een deel van) de nieuwe generatie. Maar op de 9-delige dvd-box (Een ommetje met Kees Torn) met zijn volledige oeuvre, die zaterdag werd gepresenteerd, staan ook opnamen van zijn solodebuut en die zijn tijdloos goed. Geen kloon van Drs. P, maar een waardig navolger met originele ideeën. Na negen programma's (de beginletters van die shows vormen het woord lapmiddel) is hij het podium zat en gaat hij zijn tijd besteden aan wetenschap, de natuur en de liefde. Geen enkel programma is op tv uitgezonden: te traag, te intellectueel, te verfijnd.


De finalisten gaan van 3 maart t/m 9 juni samen op tournee. leidscabaretfestival.nl.


Op 5 mei speelt Kees Torn de laatste voorstelling van Laat maar laaien in het Oude Luxor in Rotterdam.


Gekochte grappen

De dag na de finale werd er driftig getwitterd over de vraag of Omar Ahaddaf, de winnaar van het Leids Cabaret Festival, grappen zou hebben gekocht of zelfs gestolen. Een slachtoffer van de gesuggereerde diefstal heeft zich niet gemeld en cabaretier Bram van der Velde, die grappen zou hebben verkocht, heeft dat inmiddels ontkend. Maar wat dan nog? Wim Kan kocht grappen van Seth Gaaikema en Simon Carmiggelt, Javier Guzman leunde gedeeltelijk op de grappen van zijn broer Emilio en ook Herman Finkers maakte gebruik van de diensten van zijn humoristische broer Wilfried. Een niet ongebruikelijke gang van zaken in de cabaretwereld.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden