Warm hart en veel sfeer bij No Can Do

'Dit nummer gaat over het gevoel als je op de snelweg zit met een leswagen voor je.'..

Frank van Herk

Je hoort het niet vaak bij moderne jazzconcerten, dat de muziek iets concreets en alledaags uitdrukt. Go, Go, Go barst inderdaad van de vaart en de urgentie, maar al te letterlijk en serieus moeten we het natuurlijk niet nemen. Toch tekent dit het Nederlandse kwartet No Can Do: niet alleen de geestige aankondigingen, ook de aanstekelijke en beeldende stukken stralen een grote drang tot communiceren uit.

No Can Do is de groep van slagwerker Arend Niks en saxofonist Frans Vermeerssen, die allebei avontuurlijke en originele composities schrijven met een duidelijke sfeer en warm kloppend hart.

Bij de uitvoering gaat het ook in de eerste plaats om die sfeer, en daar wordt met zijn allen aan gewerkt, samen met trombonist Wolter Wierbos en bassist Mischa Kool.

In de beste New Orleans-traditie wordt er bijna voortdurend gezamenlijk gesoleerd, zonder dat iemand zich naar de voorgrond dringt, en zonder dat het een zootje wordt.

De drums klinken melodieus en variëren de thema's, de trombone en sax sputteren en kwaken waar nodig wat ritmische figuren, de bas zorgt voor harmonische ondersteuning met stuwende, expressieve frasen.

Die aanpak doet denken aan Charles Mingus, die eveneens de geijkte formule van solist met begeleiders probeerde te doorbreken door polyfonie en groepsgeluid te benadrukken.

En er zijn nog meer overeenkomsten.

Ook No Can Do houdt van abrupte overgangen: van stevige grooves naar collectieve, abstractere improvisatie, die dan weer even verrassend kan overgaan in een welluidend stukje ballad, en dit alles in dienst van het totaalbeeld.

De blazers mengen hun bijdragen heel fraai. Vermeerssen heeft een gespierde, predikende stijl op tenorsax, en ook zijn sopraan klinkt fel en doorleefd. Wierbos is meer een omspeler en commentator, ondanks zijn formidabele vermogens; hij voegt toepasselijke kleuren en lijnen toe - hij kan bars grommen of croonen vol soul, maar hij kan ook als een glasblazer het materiaal strakke, heldere vormen laten aannemen.

Er trekt heel wat voorbij tijdens een concert van No Can Do, vaak in adembenemend tempo, en niemand krijgt tijd zich te vervelen. Er is kennelijk ook een overvloed aan ideeën: een mislukte cha cha cha die Tsja, Tsja heet, of opnieuw in de 'transportsector' een stoterige, funky reis door Belgium by Bus, en een 'zelfportret' van Arend Niks, met de toepasselijke titel Bonk.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden