Wapens weg

Maandagmorgen riep de politie in een krantenadvertentie op tot het anoniem en zonder boete inleveren van slag- en steekwapens...

Bas van Kleef

Prominent op de voorgrond van de paginagrote foto een forse skinhead die met een grimmige rechterhand en een tedere linkerhand een honkbalknuppel toont. Woorden heeft hij niet nodig om duidelijk te maken dat er maar dát hoeft te gebeuren of de glazen schuifdeuren van het hoofdbureau gaan eraan. Daar is hij een rare jongen in. Laat ik zeggen: het type straatvechter dat zich als je pech hebt aan de deur meldt als de nieuwe glazenwasser, en zeg dan maar eens nee. Heel verstandig hebben de agenten zich binnen op één hoog achter glas en een metalen borstwering opgesteld om de orde te handhaven.

Maandagavond zien we op de televisie NS-conducteurs hun leed klagen over de vanzelfsprekende agressie waarmee ze worden bejegend wanneer ze een zwartreiziger aanhouden. Schelden en beledigen, spugen, fysiek geweld, eventueel met een wapen. Vorige week was het weer raak. Vandaar de werkonderbreking van de conducteurs op maandagmorgen.

'Heb 't lef. Wapens weg', kreupelrijmt de politie in haar advertentie. En de rest van de tekst gaat net zo halfzacht voort op die weg van begrip, van overreding, van neem-me-niet-kwalijk-dat-ik-stoor-maar-dit-moet-echt-even, van burgerzin, sociale gevoelens, van met-zijn-allen. Kortom: doe nou niet zo lullig, wees redelijk, gebruik je verstand.

Zo'n toon dus, tegen straatvechters die verwachten elk moment een appeltje te moeten schillen. Tegen dealers, tegen zware criminelen, tegen louche autohandelaren, tegen cafébazen, tegen witwassers. Tegen 17-jarige jongens uit Veghel die in een andere cultuur zijn geworteld, tegen treinreizigers. Doe nou toch je blaffer weg, je boksbeugel, je valmes, je ploertendoder, dan wordt het een stuk veiliger en we doen je niks tot 24 december. Maar daarna moeten we toch echt een beetje boos worden als je stout doet.

Kijken we hiervan op?

Nee, want we zijn hier in Nederland en sinds enkele tientallen jaren, sinds de politie haar gezicht verloor bij het bouwvakkersoproer, de provo-acties en de rellen tijdens het huwelijk van Beatrix en Claus, is de politie op zoek naar een nieuw gezicht.

Die pet paste ons allemaal, de politie was je beste vriend. Het was erg en het was niet alleen de politie, het was de samenleving. Het kan erger. Nog meer door de knieën, nog verontschuldigender. 'Op ieder politiebureau ben je welkom om zonder opgaven van naam en zonder boete je wapen in te leveren. Na de 24ste is er geen pardon meer en kost het bezit van een wapen minimaal 1000 gulden.'

Dus opeens is er geen pardon meer? Een generatie groeide op met een politie die niet wist hoe gauw ze pardon moest zeggen. Een generatie individualiseerde en de politie groeide mee in tolerantie en begrip. En nu opeens moeten de wapendragers, bij uitstek degenen die vinden dat ze hardhandig voor zichzelf moeten opkomen, voor kerst nog even gauw ergens zoveel saamhorigheidsgevoel vandaan zien te halen dat ze vrijwillig hun pistool inleveren.

Niet altijd is even duidelijk of naïviteit al is overgegaan in onnozelheid.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden