Wantrouwen

Met verbazing en bewondering keek ik naar Lucia de Berk, die in een reportage van Nova’s Willem Lust op mij overkwam als een vrouw die natuurlijk aangeslagen en veranderd is door wat haar is overkomen (‘kafkaësk’ is een te platgetreden cliché om haar verhaal mee te beschrijven) maar die nog...

Aaf Brandt Corstius

Dat vind ik heel knap van Lucia de Berk.

Wat me opviel aan haar verhaal, was dat ze juist door openhartig met haar ziekenhuiscollega’s en een maatschappelijk werkster te praten over de vloek die er op haar werk als verpleegkundige leek te liggen, verdacht werd. En niet alleen verdacht, zelfs schuldig, in de ogen van bijna al haar collega’s.

Zou dit mij kunnen gebeuren? dacht ik, zoals je altijd denkt bij rampen en rampjes die anderen overkomen.

Misschien niet. Dat komt door mijn wantrouwige houding.

Ik zal een voorbeeld geven. Een paar maanden geleden heb ik mijn baby op de grond laten vallen. Daar schrokken we allebei erg van. Ik huilde een paar uur, hij een paar minuten. Er kwam een rood builtje op zijn hoofd.

Een paar dagen later, op het consultatiebureau, wees ik naar de buil en zei dat ik mijn zoontje had laten vallen. De verpleegster knikte, zweeg en schreef iets op in zijn dossier. O god, dacht ik. Nu heb ik een Aantekening. Nu ben ik een Beetje Verdacht. Als ik hem nog een keer laat vallen, heb ik een Geschiedenis. En dan sturen ze de Kinderbescherming op me af.

Ik besloot op dat moment om nooit meer aan het consultatiebureau te vertellen dat ik mijn kind had laten vallen, uit angst voor de Kinderbescherming, en voor kindertehuizen, en voor uit de ouderlijke macht gezet worden – dat soort dingen. Een diep-irrationele angst natuurlijk, want ze nemen je je kind niet af als hij twee keer een buil heeft, maar ik ben nogal van het diep-irrationele.

Door mijn wantrouwen in andere mensen bescherm ik mezelf, zelfs tegen zeer onwaarschijnlijke situaties. Door haar vertrouwen in andere mensen kwam Lucia de Berk terecht in de meest onwaarschijnlijke situatie waarin een mens kan belanden: onschuldig jarenlang opgesloten worden.

Dat is nogal een onaangename les, waar ik gisteren over nadacht. De andere les is dat de doodstraf nooit ingevoerd mag worden.

Aaf Brandt Corstius

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden