Wanneer schreef u voor het laatst een brief? En aan wie?

Postbezorging in de regio Delft. Beeld anp

'Postmarkt bezwijkt onder de digitale alternatieven' kopte de krant maandagochtend, en voegde daar dreigend aan toe: 'Bij ongewijzigd beleid gaat een postzegel in 2022 één euro kosten.'

Ik moet eerlijk toegeven dat ik me niet echt een hoedje schrok. 2022? Tegen die tijd kan de complete menselijke beschaving wel zijn uitgewist. Die staat er toch al niet zo best voor.

Mocht het zo'n vaart niet lopen, dan is die ene euro alsnog geen onoverkomelijke hindernis; volgens mijn voorzichtige schatting zal het gemiddelde Nederlandse gezin tegen die tijd niet meer brieven versturen dan één per jaar, aan oudtante Hedwig, zonder internet, te Ammerzoden.

Ik probeerde me te herinneren wanneer ik voor het laatst een brief had geschreven en aan wie. Verdomd: dat wás aan oudtante Hedwig te Ammerzoden, als schandalig verlate reactie op haar kerstkaart. Die kaart, met engeltjes, stond al maanden op de piano.

Had ze er nu alleen maar 'Prettige feestdagen' op gekalkt en verder niets. Maar nee, hij was helemaal volgepriegeld met hartelijke, betrokken, persoonlijke wensen, ook aan ieder van mijn kinderen ('Komt je zoon W. inmiddels wat beter mee op school? Vast wel! En draagt dochter C. die lieve vlechtjes nog?').

Die kerstkaart, kortom, knaagde aan me. Het was inmiddels half april. Om mijn schofterige verzuim goed te maken zou ik een bríéf terugsturen, een ouderwetse, lieve brief.

Wie bezit er nog postpapier? Ik al lang niet meer. Ik sleurde een velletje uit de printer en stak van wal, met ballpoint, want die onpersoonlijke computerletters kon ik tante niet aandoen. Maar wat schrijf je aan iemand die je voor het laatst hebt gezien op de bruiloft van een achternichtje dat allang weer gescheiden is?

'Lieve tante', begon ik. Wacht eens even, waar had ik de postzegels eigenlijk? Die had ik toch pás nog aangeschaft. In vijftigvoud, een forse uitgaaf, om eindelijk eens nooit meer zónder te zitten. Maar postzegels zijn erg klein, zelfs als het er vijftig zijn. Ik zocht en zocht, vergeefs.

Nieuwe kopen dan maar? En daarmee accepteren dat ik ettelijke tientjes aan nota bene wettig betaalmiddel roekeloos had zoekgemaakt? Niks daarvan. Eerst maar eens alle kasten leeghalen.

Lieve tante. Die postzegels heb ik nooit meer teruggevonden. De brief heb ik nooit gepost. Uw kerstkaart heb ik vorige week eindelijk in een la geschoven, na het bericht van uw dood. Vervuld van schuldgevoel. Te laat.

Nee, het staat er niet zo best voor met de menselijke beschaving, en met de mijne al helemáál niet.

s.witteman@volkskrant.nl

Van alle Europeanen versturen Nederlanders de meeste kerstkaarten, per huishouden gemiddeld zo'n 40 kaarten Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden