Column

Wanneer je vriendin met haar zwoele baas op reis gaat

De bovengrens ligt bij tangolessen.

Beeld Thinkstock

Suzy, die heeft altijd goeie verhalen. Anekdotes romig als echte boter. Meteen noteren, natuurlijk. Maar ja, ze schrijft zelf ook columns. Zij het maar één keer per maand, wat betekent dat ik meestal eerder aan de beurt ben. Hèhèhè. Ook dat is het vrije woord, mensen.

Vanochtend keerde ze terug van het schoolplein, waar ze een kennis had gesproken, Ruud. Of nou ja, gesproken: hij begon zomaar te praten. Ik ken Ruud wel, dat is één homp pezig vlees, het type kerel dat watertrappelend met een steeksleutel olieplatformen opbouwt en afbreekt, tenminste, zo ziet hij eruit, want na wat doorvragen blijkt hij gezinscoach op basis van socratische gesprekken.

Dit keer kwam er weinig socratisch uit Ruuds mond, waarin overigens grote, bonkige tanden zitten, meer tanden dan gemiddeld, en ook relatief veel kiezen, die Suzy kon horen kraken als een driemaster. Als er maar niks kapot gaat, dacht ze. 'Kiki is op Bonaire', knarste Ruud, 'met een heel strakke, afgetrainde journalist.'

Even later stond Ruud met de juffrouw te praten. 'Als Kiek weer thuis is', luisterde Suzy hem af, 'gaat ze meteen door naar Hawaii, mét die praatjesmaker. Ik weet niet hoe ik mijn avonden moet doorkomen.' Voor mijn geestesoog zag ik Ruud op het lege echtelijke bankstel zitten, fles Bols bij de hals, snel wegzappend van Temptation Island, of hoe heet die proletenshow. Ik moest sadistisch lachen.

Best lullig van me, ik ben zelf namelijk geen held in die dingen. Ik had eens een vriendin die met haar zwoele baas naar Hurghada moest, in Egypte. 'Waar is Wieteke?', vroeg mijn moeder. 'Wieteke is naar Hoergamaar', antwoordde ik. Iets ruiterlijkers kreeg ik niet voorbij de huig, zelfs niet tegen mama.

Maar Ruud en ik moeten niet zo zeiken, zeg. Een stuk zwaarder was de beproeving die de lieftallige Mariëlle moest doorstaan, sinds jaar en dag de eega van De Haan, zonder twijfel de meest malse Suppenhuhn van onze jaarclub. Van Los Hanos lustten alle Utrechtse dakjes destijds wel een poot.

Ik weet nog dat we in de mensa snot met smack zaten te eten toen De Haan vertelde dat hij voor zijn studie geologie naar Australië moest, zandkorrels wegen in de Victoriawoestijn. Hij ging er speciaal zijn rijbewijs voor halen, want het basiskamp, een minuscuul sheltertentje, zou op anderhalf etmaal van de bewoonde wereld worden opgezet door hemzelf en ene Jet. Eerlijke loting had zulks bepaald, maar ook een wrede schikgodin, want die Jet, verklaarde Hähnchen met plotselinge twinkeloogjes, was by far het lekkerste wijf van het eerste jaar, nee, van de complete Bosatlas - daar kon hij ook niks aan doen, feitelijk.

Ach, stoïcisme is het enige wat ons rest. Ik ken een radiopresentator die in dit soort situaties 's ochtends voor het scheren tien keer tegen zijn eigen kop zegt: 'Ja, ze neukt een ander. Ja, ze neukt een ander.' Waarna hij fluitend aan het werk gaat.

Ik heb dat ook eens geprobeerd toen Maartje, een ex van lang geleden, na een verliefde eerste maand voor een half jaar naar Chili vertrok.

Werkte uitstekend!

Tot ze me mailde dat ze met haar baas op tangoles was gegaan. Twee dagen later landde mijn vliegtuig in Santiago de Chile.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden