Column

'Wanneer geeft men toe dat sluiten van seksboten om ambtelijke schaamte gaat?'

Werkelijk iets doen tegen mensenhandel betekent investeren in sekswerkers, met hen samenwerken in plaats van over hen oordelen, schrijft columnist Joyce Brekelmans.

Beeld anp

'Nadat de eerste seksboten gesloten waren, zijn volgens de hulpverlening zes vrouwen spoorloos verdwenen.' Daar gaan we weer. Hoeveel meer bewijs wil je hebben dat het bestrijden van betaalde seks niks uithaalt in de strijd tegen mensenhandel? Wanneer geeft men eens toe dat het sluiten van bordelen en ramen in Amsterdam en Utrecht niks te maken heeft met opkomen voor kwetsbare vrouwen, maar veel meer met ambtelijke schaamte. Want werkelijk iets doen tegen mensenhandel betekent investeren in sekswerkers, met hen samenwerken in plaats van over hen oordelen. Boeven vangen, misschien zelfs wel je handen vuil maken, maar welke keurige ambtenaar durft dat aan?

Vrouwen die verdwijnen zijn een probleem minder op papier en dus dubbelzinnig opgelost. We kunnen de confrontatie met de mensenhandelaren uit de weg, want we weten niet meer waar hun meisjes te werk worden gesteld. Struisvogelpolitiek ten top en dat dan aanpakken noemen. Vrouwen de illegaliteit in dwingen en daar dan goede sier mee maken in Den Haag. Politiek over de rug van hen die er al gedwongen op werken. Het is verschrikkelijk cynisch en verdrietig.

Dat Amsterdam jaarlijks op miljoenen toeristeninkomsten mag rekenen met dank aan de Wallenmeisjes is een feit. Zij hebben dan ook allang betaald voor de hulp die hen nooit echt is geboden. Dat de problematiek complex is en een easy fix niet snel gevonden is duidelijk, maar we hebben nog nooit echt gedaan wat we kunnen.

Monster
Ons bureaucratische monster ingeschakeld om afgenomen papieren te vervangen en veilig te bewaren bijvoorbeeld. Ons officiële geweldsmonopolie ingezet om lijf en leden te beschermen, in plaats van te beboeten. Een laagdrempelige spaarmogelijkheid geschapen waar meiden die willen sparen voor een betere toekomst dat veilig kunnen doen. Ik lul maar wat in de ruimte, maar al die zaken lijken me nuttiger dan onder het mom van 'hulp' verbannen worden naar de onbeschermde anonimiteit.

Prostitutie is niet per definitie onzedelijk of gewelddadig. Prostituees vervullen een maatschappelijke behoefte en er zijn vrouwen die het werk uit vrije wil en met plezier doen. Ook zij hebben rechten. Dat het debat de afgelopen jaren van een discussie over zeden is verschoven naar een vraagstuk over mensenhandel, had niet per se verkeerd hoeven uitpakken. Ware het niet dat juist de kwetsbaarheid van deze vrouwen nu wordt misbruikt als argument om hen dan maar helemaal over te leveren aan de genades van de booswichten waar men geen grip op krijgt.

Het is een pijnlijke trend waarbij de overheid zich keert tegen de slachtoffers van een falend systeem. Zie ook de mensonterende toestanden in de vreemdelingendetentie. Bovendien is het vreselijk naïef. Problemen die niet worden opgelost verdwijnen dan misschien even uit het zicht, maar keren op een later moment altijd terug op het pad van de verantwoordelijke overheden. Vaak nog groter, sterker en lelijker dan ooit tevoren. Misbruik de sterke arm der wet niet langer om mensenhandelaren de hand boven het hoofd te houden, steek hem liever uit naar de meisjes op de Wallen en het Zandpad.

Joyce Brekelmans is blogger en columnist voor Volkskrant.nl.
Twitter @JoycePants

 
Het is een pijnlijke trend waarbij de overheid zich keert tegen de slachtoffers van een falend systeem
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden