Wandeling door het hart van het Groningse aardbevingsgebied

Aflevering 112: in Huizinge, het epicentrum van het Groningse aardbevingsgebied.

De hond was al een tijdje aan het blaffen toen alles opeens begon te trillen. Reint Wobbes stond zo ongeveer op de plek waar hij nu zit in zijn 17de-eeuwse huis in Huizinge. De lamp boven de met een Perzisch tapijt bedekte tafel begon op en neer te schommelen, in de kelder vielen spullen van de schappen. En toen was het weer over, de zwaarste aardbeving in Groningen, in 2012, met Huizinge als epicentrum. Het dorp met rond de honderd inwoners, beschermd dorpsgezicht, stond in één klap op de kaart.

Ik wilde nog een wandeling maken door het Groningse aardbevingsgebied. Huizinge is dan een goed beginpunt, en Reint Wobbes, zo was me verteld, weet eigenlijk alles. Hij was zeeman, werkte in de bouw, is al tientallen jaren actief in de Stichting Oude Groninger Kerken en is streekhistoricus. Hij is 77 en misschien wel de belangrijkste wijsheid die hij in zijn levensjaren heeft vergaard is: 'Ook in een fatsoenlijk land gebeuren ongehoorde dingen.'

Hij doelt onder meer op de gaswinning onder de Groningse zeeklei, en op hoe de kenners die aardbevingen voorspelden in het verleden op een zijspoor zijn gezet door de zogenaamde deskundigen van de NAM, en werden genegeerd door de overheid.

Ook nu, bij de afhandeling van de schade, regeert de onkunde. 'Al die bedrijfjes die zijn ingehuurd, maar helemaal niets weten van oude gebouwen. Snotneuzen die mij gaan vertellen wat er moet gebeuren. Vanwege de protocollen van de NAM en het Centrum Veilig Wonen. Dat is toch idioot, dat de schadeveroorzaker protocollen opstelt. Alsof ze verstand van bouwen hebben, alsof ze in de positie zijn om eisen te stellen.'

Kerk in Huizinge

Zelf weigerde hij zijn schoorsteen te laten vervangen door een nieuwe 'legoschoorsteen'. Hij vecht nu een conflict uit over de kosten van renovatie. 'Het erge is', zegt hij, 'niet iedereen is in staat om op te komen voor zichzelf. Zo krijg je niet alleen scheuren in de huizen, maar ook in de samenleving. Scheve ogen tussen buren, spanningen in gezinnen, mensen die zich onveilig voelen in hun eigen huis.'

Nou ja, we moesten het dorp maar even in lopen.

Powered by Wikiloc
Meer over