Walhalla van het lied verbazend eenvormig

De zangkunst is populair, mag je afleiden uit het feit dat Het Concertgebouw dit seizoen twee complete en goed bezochte liederenseries biedt....

Le Roux is een ervaren zanger, die vooral in de opera zijn sporen verdiend heeft. Meer dan honderd keer zong hij Pelléas in Debussy's Pelléas et Mélisande, naast rollen in opera's van Campra tot Birtwistle. Op zijn eerste recital in Amsterdam werd hij begeleid door de Amerikaanse pianist Jeff Cohen, die aan het Conservatorium van Parijs een liedbegeleidingsklas heeft.

Le Rouxs programma was een smaakvol gekozen en uitgebalanceerd overzicht van een eeuw Franse liedkunst, van Gounod tot Poulenc, op tragische poëzie van Gautier en Hugo, rustieke verzen van Leconte de Lisle en bevrijdend surrealisme van Apollinaire.

Met al dit mooie materiaal lag een prachtige avond in het verschiet, maar die belofte werd niet ingelost: het recital was van een verbazende eenvormigheid. Le Rouxs timbre is nogal hard en zijn gespannen interpretatie kwam vooral over als ouderwets-Franse gewichtigheid.

Het was wel leuk dat dit in Ravels Chanson à boire of in het groteske 'Aussi bien que les cigales' uit Poulencs Calligrammes plotseling ironisch klonk, maar voor zachtheid of intimiteit was verder nergens plaats. Het was alsof alles met de vuist op tafel gezegd moest worden. Pas in het twintigste-eeuwse repertoire ontspande de zanger wat, maar zelfs in de welkome humor van Poulencs Bestiaire ontbrak het aan de nodige puurheid. Van Cohen kwam de betovering ook niet: zijn begeleiding was solide, maar ontbeerde subtiliteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden