Wales en de geest van Gary Speed

Luister goed naar de Welshmen op de tribunes in Lyon. Natuurlijk zullen ze uit volle borst het volkslied Hen Wlad Fy Nhadau, het Land van mijn vaders, meezingen. Geregeld een aubade brengen aan Gareth Bale, Joe Ledley, Ashley Williams en alle andere helden van Y Dreigiau (De Draken).  Maar heel af en toe zal plotseling een emotioneel 'Speedo, Speeeeedooo, Speedooo', there's only one Speedo' in het Parc Olympique Lyonnais klinken.

Gary SpeedBeeld afp

Speedo is Gary Speed, de voorganger van de huidige bondscoach van Wales Chris Coleman. De man die door velen wordt gezien als de grondlegger van het huidige succes van de EK-debutant. Speed leerde Wales weer dromen in plaats van herinneringen op te halen aan die zwart-witte beelden van de wedstrijd tegen Brazilië op het WK van 1958. Hij leerde Wales modern tactisch voetballen in plaats van het traditionele kick & rush waardoor grootheden als Ian Rush, Mark Hughes of Ryan Giggs nooit op een groot toernooi konden schitteren.

Ook Speed ervoer dat gemis van een internationaal landenpodium als voetballer. De pijn van de gemiste kwalificatie voor het EK van 2004 in Portugal door die rampzalige nederlaag in de play-offs tegen Rusland. Maar nooit gaf Speed het geloof in zijn geliefde Wales op. Het trauma van dat verlies in Cardiff, het verdriet van tienduizenden landgenoten, maakte Speed mede tot zijn drijfveer als bondscoach van voetballers die eigenlijk niemand serieus nam.

Opgehangen in de garage

Vijf achtereenvolgende overwinningen op rij schonk Speed Wales voordat de wereld deelgenoot werd van zijn tragisch einde. Hangend aan een touw in de garage trof echtgenote Louise de 42-jarige bondscoach aan. Zelfmoord? Een ongeluk? Alleen Speeds vrouw en zijn kinderen Tommy en Eddie kennen hoogstwaarschijnlijk het antwoord.

Speeds dood bracht de voetbalbond van Wales bij Chris Coleman. Een van de beste vrienden van Speed, zijn voormalige kamergenoot ook bij de nationale ploeg. 'In een ideale wereld had ik hier niet moeten zijn', zei Coleman eind 2011 toen hij als nieuwe bondscoach werd gepresenteerd. 'Wales zou nu succesvol zijn en een van mijn beste vrienden zou nu bij ons zijn. Maar dat is niet het geval. Ik ben hier om heel veel goede redenen en heel veel slechte. Het is niet iets wat mij tevreden stelt, maar ik ben trots om mijn land te vertegenwoordigen.'

Schuldgevoel

En zo ging Coleman aan de slag bij Wales. Met zijn eigen stijl en zijn eigen keuzes. Zo ontnam hij Aaron Ramsey de aanvoerdersband en gaf deze aan Ashley Williams. Maar altijd in de geest van zijn grote vriend Speed.

Toch voelde Coleman nog heel lang alsof hij zijn kameraad aan het verraden was. 'Het voelde alsof ik hem een dolkstoot in de rug gaf omdat ik op zijn stoel zat, op de plek waar hij had moeten zitten', zei Coleman erover in het boek Together Stronger. Ook het credo dat de voetballers van Wales vleugels heeft gegeven op dit EK.

Schuldgevoel maakte echter plaats voor succes. Voor Coleman, voor Wales, voor Speed. Herhaaldelijk roemde Coleman zijn overleden voorganger tijdens persgesprekken op dit EK. Herhaaldelijk klonk het 'Speedo, Speeeeedooo, Speedooo', there's only one Speedo' op de tribunes. Ongetwijfeld ook vanavond weer tijdens de historische halve finale van de Welshmen tegen Portugal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden