Wainwright **

Geen band en niet bij stem. Geen beste beurt voor Rufus Wainwright.

pop


Rufus Wainwright 10/3, Carré, Amsterdam


Rufus Wainwright had nog maar nauwelijks plaatsgenomen achter de grote vleugel op het podium van het Koninklijk Theater Carré of het werd al duidelijk: slecht bij stem. De lange noten in Vibrate haalde hij meteen al niet, wat hij verontschuldigend afdeed als het resultaat van een grote vocale krachtsinspanning van een dag eerder. Het was niet de eerste teleurstelling van de avond, en ook niet de laatste.


Om te beginnen was daar het gegeven dat Wainwright solo optrad. Zo was de als 'Best Of Rufus Wainwright' gepresenteerde voorstelling niet aangekondigd. Maar goed, Wainwright heeft vaker bewezen dat hij dit wel aankan, zeker aan de piano. De liedjes, geselecteerd van de sterke, zeer representatieve compilatie Vibrate die vorige week verscheen, hebben ook niet altijd een bandbegeleiding nodig. En zo'n nummer als Art Teacher, daar kreeg je ook met een wat potsierlijk naar de hoge noten zoekende en kuchende Wainwright bijna kippenvel van.


Maar wat was het podium lelijk ingericht en uitgelicht. En ai, wat klonk Wainwrights gitaarspel klungelig.


Zijn charme loodste hem door het wat mager vertolkte repertoire, maar net toen het goed leek te komen, was daar een intermezzo dat alle begin van betovering doorbrak. Voor een ode aan Liza Minnelli haalde Wainwright zijn halfzuster Lucy Wainwright Roche op het toneel, die eerder met gitaar een weinig onderscheidend voorprogramma had verzorgd. Ze had een zwarte pruik op gezet en was even Liza Minnelli. Samen speelden ze een paar liedjes, zoals het nieuwe Me And Liza. Amateurtoneel dat eigenlijk niet om aan te zien en aan te horen was, dit blokje.


Niet best waren ook de twee niet voltooide nieuwe liedjes, die met geen mogelijkheid tot de 'Best Of Rufus Wainwright' mochten worden gerekend. Het debacle werd aan het slot van de show - met vijf kwartier toch al niet ruim bemeten show - enigszins gered met een eindelijk wel vanuit de tenen gezongen Going To A Town en Cigarettes And Chocolate Milk.


Maar het was te weinig en het was te laat. Rufus Wainwright was niet alleen slecht bij stem. Hij raffelde alles nogal weinig betrokken af. Je miste in I Don't Know What It Is uiteindelijk toch een echte band en de komst van zijn halfzuster gaf geen enkele meerwaarde, ook niet in de plichtmatige toegift Hallelujah.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden