Wachten op wolken voor de continuïteit

Twee scenarioschrijfsters, een regisseuse, twee actrices in de hoofdrol - 'Cellavie' is een echte vrouwenproductie, maar mag beslist geen vrouwenfilm heten....

'Geen fuck mee te maken. Dit is mi ¿ jn invalide-parkeerplek.'

In de smalle Kromboomsloot in het centrum van Amsterdam wordt een van de laatste scènes van de telefilm Cellavie opgenomen. Het wachten tussen de takes door duurt langer dan normaal. 'Vanochtend toen we begonnen met de opname, was de zon nog achter die huizen', legt de belichter uit. 'Dus moeten we nu steeds wachten op wolken, anders klopt de continuïteit niet.'

Cellavie, die in samenwerking met de RVU wordt gemaakt, is de nieuwe telefilm van regiseusse Nicole van Kilsdonk (onder meer Ochtendzwemmers, 2000 en Polonaise, 2001). Elk jaar produceren zes publieke omroepen, gesteund door CoBo-fonds en het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, zes telefilms van negentig minuten.

Maar de telefilm staat op de tocht. Onlangs concludeerde adviesbureau McKinsey, dat de bezuinigingsmogelijkheden bij de publieke omroep voor de komende kabinetsperiode onderzoekt, dat er wel wat afkan van het telefilm-budget. Van Kilsdonk: 'Het is altijd al zo dat je bij een nieuwe productie te horen krijgt: er is geen geld. Maar dit kan wel eens de druppel zijn.'

Twee scenarioschrijfsters (Moniek Kramer en Jetske Spanjer), een regisseuse, twee actrices in de hoofdrol - Cellavie lijkt een echte vrouwenproductie. Toch wil niemand op de set daarvan horen. Moniek Kramer: 'Dat vind ik zo flauw. Ik heb niet bewust een ”vrouwenfilm” geschreven. Je schrijft gewoon over dingen die je fascineren. En dat dat twee vrouwenrollen voor boven de 35 oplevert, is mooi meegenomen. Want die zijn er maar weinig.'

De film gaat over Cella, een presentatrice van begin veertig die als een soort Ruby Wax bij de Amsterdamse lokale zender schittert in haar dagelijkse televisieprogramma Cellavie. Tot haar vader doodgaat en haar moeder, de bekende violiste Johanna Vermeulen, ineens symptomen van Alzheimer blijkt te vertonen.

Het verhaal komt van Jetske Spanjer, een documentairemaakster, en dat merk je vindt Kramer. 'Alzheimer is een van de grootste problemen die Nederland met de enorme vergrijzing boven het hoofd hangt. De ziekte bestaat in zoveel verschillende gradaties, en de verpleegtijd is heel lang. De kans dat je Alzheimer krijgt, is geloof ik één op vijf.'

Volgens Kramer blijkt uit statistische gegevens dat vooral vrouwen voor de verzorging opdraaien. Kramer, zelf 48, schetst de realiteit van veel vrouwen in haar omgeving: ze hebben vaak kinderen in de puberteit; hun carrière is op een soort hoogtepunt, ze zijn veelal gescheiden en hun man is aan de tweede leg bezig. 'Als de ouders dan ineens ziek worden, blijkt daarvoor in deze maatschappij helemaal niets van opvanggeregeld. Toen mijn moeder ziek werd, heb ik mijn werk vijf maanden opgezegd.'

'Het is een zedenschets van deze tijd', zegt actrice Jacqueline Blom tijdens de lunch op de set. Zij en Van Kilsdonk herkennen zich wel in Cella. Beiden hebben kinderen en moeten het moederschap met hun werk combineren. Van Kilsdonk: 'Hier op de set zijn ook mannen met kinderen, maar op een of andere manier hoor je die er nooit over. Maar veel willen heeft ook zijn charme.'

Drama met komische momenten, dat is de sfeer van de film. 'Door die Alzheimer is alle remming weg, en dat leidt natuurlijk tot hilarische momenten', zegt Courbois. 'Het is een heerlijke speelrol.' Elke week gaat ze een keer naar vioolles om de basisprincipes onder de knie te krijgen. 'Alleen al hoe je die stok moet vasthouden, heeft me tien lessen gekost.'

Met de 65-jarige Courbois, de 42-jarige Blom en de 16-jarige Isis Cabolet, die de puberende dochter van Cella speelt, telt de film drie generaties actrices. Voor Cabolet die van de Jeugdtheaterschool in Den Haag komt, is het de eerste keer dat ze überhaupt op een filmset is.

Tussen de bedrijven door wordt ze aan de crew voorgesteld. 'Ik heb wel vaker audities gedaan, voor Goede Tijden, Slechte Tijden en voor reclames, maar ik werd nooit uitgekozen. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden