Wachten Koptitel

Titel werk..

Johan Faber

Soms is het net alsof er in de kleedruimte bij de baan wordt geïmproviseerd op dat beroemde toneelstuk van Samuel Beckett. De gesprekken zijn kort en zwaar van pessimisme, maar naarmate de temperatuur daalt, flakkert de hoop weer op. Tegelijkertijd weet iedereen dat er een schertsvertoning wordt opgevoerd.

‘Zou hij dit jaar komen?’

‘Ik zie het niet gebeuren.’

‘Vorig jaar dachten ze ook dat hij kwam.’

‘Het heeft toen wel even hard gevroren.’

‘Maar hij kwam niet.’

De echte wensdenkers noemen zelfs een datum, afgeleid uit een onnavolgbare meteorologische redenering.

‘23 februari komt hij.’

‘Dat is wat ze zeggen.’

‘Maar ja*’

‘Voor hetzelfde geld komt hij niet.’

Een paar oudere schaatsers waren er bij in 1963, een jaartal dat nu, 45 jaar later, een magische klank heeft. Toen kwam hij, en hoe. Maar het leek erop dat die keer ook de laatste keer was geweest. Naarmate de jaren verstreken, doofden de verwachtingen over zijn komst langzaam uit.

En toen kwam hij opnieuw, uit het niets, twee keer achter elkaar zelfs, in 1985 en 1986. Elf jaar daarna was het weer raak. Tegen die tijd strekte het geduld zich uit over decennia. Wachten was de essentie geworden. Want als hij kwam, zou het wachten de dag na zijn komst weer beginnen.

Dit jaar, is de algemene verwachting, komt hij niet. Maar je weet het nooit zeker – hij kondigt zijn komst nooit ver van tevoren aan.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden