Commentaar

'Waarom zouden vermogende ouderen ineens gratis thuiszorg krijgen?'

De participatiesamenleving moet meer zijn dan een verkapte bezuinigingsmaatregel, schrijft Carlijne Vos in het commentaar van de Volkskrant.

OPINIE - Carlijne Vos
null Beeld anp
Beeld anp

Met het naderen van de datum van 1 januari 2015 - de dag waarop de langdurige zorg wordt hervormd - nemen de zorgen over het beroep op de welwillendheid van burgers toe. Deze week becijferde het Nibud in opdracht van de vereniging van mantelzorgers Mezzo dat de zorg voor een ziek familielid kan leiden tot een daling met maar liefst 30 procent van het gezinsinkomen.

In sommige gezinnen is de inkomensdaling een rechtstreeks gevolg van de keuze van - meestal - de vrouw om minder te gaan werken. In andere gevallen worden gezinsleden gekort op hun uitkering of voorzieningen omdat zij vanwege de zorg bij elkaar intrekken. Daarnaast zijn mensen meer kwijt aan eigen bijdragen voor zorg, vervoer of huishoudelijke hulp.

De zorg voor een ziek familielid vormt voor de ruim een miljoen mantelzorgers in Nederland een enorme belasting. De zorg vraagt niet alleen inzet van tijd, maar ook vaak fysieke, emotionele en financiële offers. Veel mantelzorgers zijn dan ook ernstig overbelast met als risico dat ze straks zelf niet meer kunnen werken en eveneens belanden aan de zijde van de hulpbehoevenden.

Werkster uit eigen zak
De participatiesamenleving is door het kabinet uitgeroepen om de stijgende zorgkosten af te remmen. Ze vraagt van burgers meer te zorgen voor zieke familieleden. Daar is niets mis mee. Betaalde zorg, gehandicaptenvervoer of dagbesteding is er om mensen met een kleine beurs in staat te stellen zelfstandig thuis te wonen. Maar waarom zouden vermogende ouderen ineens gratis thuiszorg krijgen als ze voor hun pensioen hun werkster uit eigen zak betaalden?

De hervorming van de langdurige zorg was noodzakelijk om de zorg voor de meest kwetsbare burgers te behouden. Van mensen met meer geld en een eigen sociaal netwerk wordt terecht gevraagd die eigen middelen in te zetten. Dit moet echter wel in redelijkheid gebeuren. Het kan niet de bedoeling zijn dat gezonde werkenden hun baan moeten opzeggen, gedwongen worden te verhuizen of anderszins inkomstenderving voor lief moeten nemen om voor een familielid te zorgen. Dan blijft er niets over van het ideaal van de participatiesamenleving, maar blijkt het slechts een bezuinigingsmaatregel.

Carlijne Vos is redacteur van de Volkskrant

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden