Waarom toch al dat geschreeuw?

Vader klom uit bed, gaf moeder een kus en nam de kinderen mee naar beneden. Dat deed hij soms om moeder te plezieren, zodat ze kon uitslapen, maar nu had het ook een andere reden....

‘JAAAAAAAAAA!’ riepen de kinderen.

‘Wat heb jij toch leuk werk pap’, zei dochter van zes. Klopt, zei vader. Tevreden zette hij de tv aan.

Vijf uur later zat hij verslagen op de bank. Zijn zoons van drie en vier waren afgehaakt, dochter lag half over hem heen, duim in haar mond en staarde naar een Noors prepuberdrama (Jonge pikkies, VPRO) waarvan ze de ondertiteling niet kon lezen, maar dat maakte haar niet meer uit.

Vader voelde zich alsof bouwvakkers een stortkoker over hem hadden geleegd met kleurenflitsen, geschreeuw, tollende beelden, hakkende zwaarden, prepuberdrama’s. Zoiets had hij verwacht van de commerciëlen – maar vanochtend hadden ze toch echt keurig Z@ppelin gekeken, en Ketnet. Goed: ze hadden mooie dingen gezien: een briljante tekenfilm over mieren, vliegen en een lolly (Miniscule, VPRO), de Sprookjesboom (Ketnet), maar het bleven korte intermezzo’s in een maalstroom van flitsprogramma’s. Ha! Daar legde een jochie van zeven het leven van Gandhi uit in twee minuten; ‘toen waren de Engelsen de baas en die behandelden de mensen niet helemaal zoals het hoorde’ (SMOS, Ketnet) en PATS, KNAL, daar was Mega Mindy (‘De wereld zou veel mooier zijn gehuld in gladde zonneschijn’) en BENG, BAF, een filmpje over dinosauriërs. Kika & Bob in Japan!

Ineens begreep vader waarom zijn kinderen niet stil en aandachtig tv hadden gekeken, behalve bij de mieren en de sprookjesboom, maar met één oog, half hangend op de bank, half spelend met speelgoed. Dat lag niet alleen aan zijn opvoeding. Het lag ook aan de krankzinnige wereld die ze voorgeschoteld kregen in een krankzinnig tempo.

‘Waarom schreeuwen ze toch steeds zo?’ zei zijn oudste zoon bij een tekenfilm die BENG KRIJS in de Middeleeuwen speelde (Gawayn, Avro). Vader vroeg wat zijn kinderen dan wilden zien. Pippi Langkous, zei oudste zoon. Barbapappa, zei jongste zoon. Ti-Ta Tovenaar, zei dochter. En ze duwden hem de dvd’s in de hand. Vader begreep waarom: oude kinderprogramma’s hoefden zich niet met lawaai te bewijzen.

Moeder werd wakker, kwam naar beneden en vroeg hoe het ging. ‘Het gaat helemaal verkeerd’, zei vader. ‘Dit maakt je gek. Denken ze in Hilversum nu echt dat deze generatie straks nog de rust heeft om een krant te lezen, of om Zomergasten te kijken?’ Moeder gaf hem een kus, wees op de zoons die kalm samen speelden en zette de televisie uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden