Waarom schrijvers zich niet moeten bemoeien met boekverfilmingen

Het is een toenemend probleem: de schrijver die zich op alle fronten bemoeit met zijn boekverfilming.

Sam Taylor-Johnson (tweede van rechts) en E.L.James (uiterst rechts). Beeld anp

Volgens een tegeltjeswijsheid krijg je in het leven alleen spijt van de dingen die je niet hebt gedaan. Nou, daar hoef je bij regisseur Sam Taylor-Johnson niet mee aan te komen. Want had ze opnieuw ja gezegd tegen Fifty Shades of Grey, een film die haar toch zo'n 1,8 miljoen euro schijnt te hebben opgeleverd, als ze alles wist wat ze nu weet? Nee dus. Geen denken aan.

Dat vertelde ze in een interview in The Hollywood Reporter. Er waren al verhalen over de turbulente relatie die ze had met schrijfster E.L. James. Die verscheen dagelijks op de set en bemoeide zich overal mee. Maar nu gaf Taylor-Johnson toe dat hun 'creatieve meningsverschillen' vooral betekenden dat ze ruziemaakten over elke scène. De regisseur keek met afschuw terug op de samenwerking.

Het is een groeiend probleem in Hollywood, de schrijver-bemoeial, signaleerde The Guardian al. Schrijvers met wereldwijde bestsellers - J.K. Rowling, Suzanne Collins - zijn zo'n beetje supersterren. In de boekverkoop, maar ook in Hollywood: terwijl filmsterren als Tom Cruise niet meer automatisch op hun trouwe fans kunnen rekenen, is de zoveelste youngadultverfilming van succes verzekerd. Dat betekent ook dat je schrijvers tegenwoordig niet meer kunt afschepen met louter een leuk zakcentje en premièrekaartjes. James, de grootste schrijver-bemoeial van allemaal, is ook producent. Vervolgfilm Fifty Shades Darker kreeg een andere regisseur en de echtgenoot van James werd scenarist.

Kwalijk kun je het de schrijvers natuurlijk niet nemen. Het moet ook moeilijk zijn om je boek (nooit zeggen: 'je kindje') los te laten. Vraag het Herman Koch, die ontevreden is over alle drie de verfilmingen (Nederlands, Italiaans, Amerikaans) van Het diner. De laatste keer nam hij, diep teleurgesteld na de wereldpremière in Berlijn, halsoverkop de trein naar huis.

Een schrijver is gebaat bij meer onverschilligheid dan bij meer bemoeienis. James Cain (The Postman Always Rings Twice) ging slechts twee keer kijken naar zijn boekverfilmingen. Van hem is de uitspraak: 'Mensen vragen weleens: vind je het niet vreselijk wat ze met je boek hebben gedaan? Dan zeg ik: ze hebben niets met mijn boek gedaan. Daar staat het nog, gewoon op de plank.'

Het is vrij simpel: in het beste geval valt het mee en krijgt de schrijver er lezers bij. In het slechtste geval is het een flutfilm en dan is het publiek altijd op de hand van de auteur. Tenzij die zich er, eigenwijs en zonder enige ervaring met filmmaken, natuurlijk van begin tot einde mee heeft bemoeid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden