Waarom islamofobie serieuzer nemen dan vrouwenrechtenschending?

Beeld de Volkskrant

Iedereen die zich weleens druk maakt om de vrouwenzaak kent Shirin Musa. En ik had haar al hoog zitten, maar de afgelopen tijd is mijn achting nog meer gestegen.

Sinds 2012 strijdt deze Nederlandse van Pakistaanse komaf met haar stichting Femmes for Freedom voor de rechten van vrouwen met een migrantenachtergrond. (Ook mijn gewaardeerde medecolumnisten Erdal Balci (+) en Harriet Duurvoort (+) wijdden deze week al warme woorden aan haar.)

Musa's eenvoudige uitgangspunt: vrouwen zijn net mensen. Derhalve is er geen enkele reden om hun de basale mensenrechten te onthouden. Zoals daar zijn: het recht om te beminnen wie je verkiest, om te trouwen met wie je verkiest, om te scheiden als je huwelijk onverhoopt misloopt. Dat patriarchale gemeenschappen over deze kwestie doorgaans een tikje anders denken is wellicht reuze boeiend voor cultureel-antropologen, het moet voor de wet niet ter zake doen.

Met haar stichting kreeg Musa al heel wat voor elkaar. Ruime aandacht, bijvoorbeeld, voor vrouwen die in 'huwelijkse gevangenschap' moeten leven, voor huwelijksdwang, voor neef-nichthuwelijken, voor 'verborgen vrouwen'. Hoewel deze abjecte verschijnselen beslist niet nieuw waren, bleven ze tot dan toe onderbelicht. Want, zoals Musa zelf ooit fijntjes opmerkte, meisjes met een migrantenachtergrond slopen nu eenmaal zelden bushokjes om te wijzen op hun problematiek. Dus meent de buitenwereld dat het wel los zal lopen. Er was een stichting als Femmes for Freedom voor nodig om die illusie te doorbreken.

Zo'n club, zou je denken, verdient ons aller morele steun. En zeker die van de progressieve mens (m/v), die er immers van nature naar streeft deze samenleving voor nooddruftigen en verdrukten tot een aangenamer oord te maken. Maar nee. Juist uit die hoek krijgt Musa de guurste tegenwind. Zie wat er gebeurde rond de recente Rotterdamse campagne ter bevordering van de vrije partnerkeuze.

De posters waren nog niet opgehangen of de pavlovhondjes sloegen aan. Hun grootste bezwaar: Musa had samengewerkt met het gemeentebestuur waarin ook Leefbaar Rotterdam zit. En dat is een 'rechtse' en 'islamofobe' partij. U begrijpt, dan kon de campagne per definitie niet deugen.

Een van de posters van de Rotterdamse campagne.

Nee, ik was niet verbaasd dat de lokale moslimpartij Nida vooropliep in het protest. Daar wisten ze ooit zelfs een ordinaire, uit de hand gelopen verkeersruzie waarbij toevallig een behoofddoekte vrouw betrokken was nog om te toveren tot een 'ernstig misdrijf gedreven door moslimhaat'.

Maar dat ook sommige mijner feministische zusters zich geestdriftig bij het protest aansloten? Dat ook zij een vaag vergrijp als 'islamofobie' vele malen serieuzer nemen dan de schending van uiterst tastbare vrouwenrechten? Ik geloof dat ik er nooit aan zal wennen.

Het schrilste gekrijs kwam uiteraard van voormalig boegbeeld Anja Meulenbelt. Al jaren tikt zij vrouwen met een migrantenachtergrond op de vingers zodra ze met hen van mening verschilt. Blijkbaar dienen zij net zo te denken als zijzelf. Want doen ze dat niet, dan schildert ze hen steevast af als hersenloze speeltjes in de handen van 'islamofobe, rechtse, witte mannen'.

In het verleden viel Ayaan Hirsi Ali die behandeling te beurt, over wie Meulenbelt een stroom verdachtmakingen publiceerde. Tegenwoordig bijt ze zich even obsessief vast in Shirin Musa. Zij moet beseffen, schreef Meulenbelt op het hoogtepunt van de Rotterdamse rel, dat ze 'gebruikt wordt om de islamofobe mythe dat alle moslima's onderdrukt worden, en dat dat komt door de islam te verspreiden'. En net als bij Hirsi Ali heette het weer dat Musa op 'nul aanhang onder moslims' kan rekenen, dat ze 'geen contacten' heeft met 'de vrouwen die het betreft'. En net als bij Hirsi Ali wist ze weer te vertellen dat zij heus niet zitten te wachten op Femmes for Freedom. Volgens Meulenbelt wemelt het reeds van de islamitische zelforganisaties die 'opkomen voor vrouwen'. Toch merkwaardig, denk je dan als eenvoudige krantenlezer, dat die zo bitter weinig voor elkaar kregen.

Echt, van mij mag elke niet-ervaringsdeskundige beweren dat een ervaringsdeskundige niet weet waarover ze het heeft. Ook mag van mij elke niet-ervaringsdeskundige met een stalen gezicht beweren dat Musa's activiteiten volstrekt overbodig zijn.

Maar het is wat het is: klassiek paternalisme, bijna onherkenbaar verpakt in een feministische jas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden