Waarom ik nu toch op de PvdA zal stemmen

Eén keer wilde hij op de SP stemmen. Maar nu Samsom een serieuze bedreiging voor Rutte vormt, komt hij daarop terug.

Op 4 augustus, drie weken voor de verkiezingscampagne losbarstte, verklaarde ik op deze pagina waarom ik als hondstrouwe PvdA-kiezer voor één keer SP zou stemmen. Dat kwam niet voort uit sympathie voor die partij, maar uit weerzin tegen het vooruitzicht dat Mark Rutte, na twee jaar vrijwillige collaboratie met de PVV zou worden beloond met een hernieuwd premierschap.


Want zo werkt het tegenwoordig bij kabinetsformaties: de leider van de grootste partij wordt bijna altijd de minister-president. En de peilingen waren op dat moment eensluidend: VVD en SP beide duidelijk boven de 30 zetels, de PvdA op 17 à 18. 'Tot mijn grote verdriet maakt de PvdA onder leiding van Samsom geen schijn van kans om de verkiezingen te winnen', schreef ik. Dus bleef er maar één mogelijkheid over om Rutte en zijn vrienden uit het centrum van de macht te verdrijven.


Mijn stellingname werd door de mensen om mij heen niet unaniem juichend ontvangen. Menigeen was het nog wel met mij eens dat VVD en CDA zich alleen al door het triomfantelijke anti-kunstbeleid van het kabinet-Rutte definitief hadden geblameerd. Maar om dan op een dubieuze partij als die van Emile Roemer te stemmen? Max Pam daagde mij onmiddellijk uit: hij wilde er een mooie fles wijn onder verwedden dat de SP minder dan 26 zetels zou halen. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen, gezien de peilingen en mijn vertrouwen in Roemers communicatieve vaardigheden.


Zoals ik in mijn artikel had uitgelegd, was ik zelf de eerste om op de negatieve kanten van de SP te wijzen: de maoïstische wortels, de verre van vrije interne discussie, de gedwongen inkomensafdracht van verkozen vertegenwoordigers. Ik eindigde ook opzettelijk met een wisecrack die door een briefschrijver 'ronduit smakeloos' werd genoemd: 'Het is niet anders, Mussert of Moskou, Rutte of Roemer.' Het zou mij niet overkomen dat de SP mij als bekeerling ging presenteren.


De campagne ging van start en het wonderbaarlijke gebeurde: Samsom won het eerste verkiezingsdebat en begon een opmars die letterlijk niemand had verwacht. Roemer zakte, haast even verrassend, door het ijs als een onbeholpen debater die zich een paar keer simpel liet afbluffen. In de peilingen leek de PvdA de SP misschien wel te kunnen inhalen.


Allerlei mensen bestookten mij met de vraag: je komt nu toch zeker terug op je besluit? Ik legde ze geduldig uit dat het mij niet te doen was om de onderlinge race tussen SP en PvdA, maar om de vraag: welke partij wint de verkiezingen en mag de premier leveren? En ik kon mij nog altijd niet voorstellen dat Samsom een geloofwaardige rivaal van Rutte zou worden.


Maar de kiezers in Nederland zijn, als je de peilingen mag geloven, wispelturiger dan ooit. In de loop van vorige week, na tien dagen campagne, werd het ondenkbare toch werkelijkheid: de PvdA liet de SP ver achter zich en begon de VVD serieus te bedreigen.


Daarom wordt het tijd dat ik mijn ongelijk beken, althans mijn standpunt in overeenstemming breng met de feiten. Mijn doel is hetzelfde gebleven - geen kabinet-Rutte II - maar het middel is veranderd. Moge het de laatste dagen voor de verkiezingen tot een spannende eindspurt tussen PvdA en VVD komen, die Samsom uiteindelijk nipt weet te winnen.


Mijn stem gaat naar hem, evenals mijn hulde voor zijn kundige optreden. En ik hoop van harte dat ik mijn weddenschap met Max Pam verlies.


Bert Vuijsje is journalist en schrijver.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden