'Waarom gaan we zelf geen zand varen?'

'ALS IEMAND ergens bang voor is, ben ik dat wel. Ik heb mijn hele leven voor één zekerheid gezorgd, en dat was werk....

'Radioverslaggeving, rennen van hot naar her, zeventigduizend kilometer per jaar in je autootje, vliegen van het ene onderwerp naar het andere - het is het mooiste beroep van de wereld.

Het Radio 1-journaal is dé nieuwszender. Als je gekke dingen wilt, met liveverbindingen, iets voor mekaar boksen midden in een uitzending, dan kan dat gewoon. Het geld, de faciliteiten, de drive is er. Prachtig. 's Morgens stort een vliegtuig neer in Faro, 's avonds sta je er met je neus bovenop. Heel schrijnend natuurlijk, maar als het je lukt om mensen hun verhaal te laten vertellen, jij de luisteraar kunt meenemen naar die plek en uitleggen wat er aan de hand is, krijg je daar een kick van.

Mijn microfoon is het oor van de luisteraar. Je kleurt reportages in met geluiden. Je maakt als het ware een geluidenschilderij. En jij bent de schilder.

Ik schipperde al wel een beetje, met een heel klein bootje. Een jachtje. Voor de lol. Daar begon het eigenlijk al een beetje te kriebelen. Maar je denkt niet: ik koop een heel groot schip en ik ga weg.

Twee jaar geleden werd Magda ziek. Mijn vriendin is DES-dochter. We proberen al jaren kinderen te krijgen. Tot twee keer toe werd ze zwanger, en tot twee keer toe is dat misgegaan. De tweede keer werd haar bijna fataal. Het was een ingreepje, daar staat normaal een halfuurtje voor. Je zit in het ziekenhuis en op een gegeven moment zie je dokters en zusters met dozen bloed naar de operatiekamer rennen.

Er komt een assistent in een groene jas - zoals je alleen op televisie ziet - die zegt: 'Ik moet even met u praten. Het bloedt zó, we moeten haar baarmoeder verwijderen. Anders bloedt ze dood. Krijgen we daar toestemming voor?'

Ik zei: Heb ik een keuze?

Je doet dingen niet omdat je bang bent. Ik droomde wel over varen, maar een schip kopen en alles achter je laten? Daar kom je domweg niet op. Ineens realiseer je je: er hoeft maar dít te gebeuren, en je gaat dood.

Dat is het ergste wat je kan overkomen. Waarom zou ik dan nog ergens bang voor zijn? Waarom bouw je je hele leven vol met zekerheden voor angsten die je zelf creëert? Wat kon mij het allemaal nog schelen?

We mochten met bevriende schippers mee naar België. Heerlijk. Het water, de vrijheid, de hele cultuur. Magda en ik keken elkaar aan en zeiden, eigenlijk gekscherend: Waarom gaan we zelf geen zand varen?

Het was een ontzettend impulsieve actie. We gingen drie schepen bekijken. De eerste was niks, de tweede was het net niet, en deze. . . Liefde op het eerste gezicht. De klinknagels glommen ons tegemoet. Die mooie open haard, je waant je hier in een antieke herenkamer.

Dit is een oude spits, uit 1936, met een klein stuurhutje achterop en de woonkamer middenin. De luiken aan de zijkanten, de mooie rondingen in de toegang naar de machinekamer, het houtwerk - allemaal teakhout en mahonie. Echt vakwerk. Er zit veel liefde in dit schip.

We zeiden ja.

Thuis werd ik overmand door angst: wat heb je nou weer gedaan? Ik voelde me echt misselijk van de zenuwen. Wát een geld, waar begin je aan? Een hypotheek - hoe moest dat met mijn werk? We wilden erop gaan wonen, maar je vindt nergens meer een ligplaats in Nederland.

De meesten leggen hun boot gewoon ergens neer en gaan na een jaar procederen omdat er gewoonterecht is ontstaan. Daar had ik geen zin in. Als je freelancer bent, kun je je dat niet permitteren.

De volgende dag viel het kwartje. Ik kwam thuis van de boodschappen en riep: 'Ik heb de oplossing. Laten we vracht gaan varen. Dan is het probleem van de ligplaats opgelost, je verdient er wat mee, de diesel haal je uit de vracht. Ik stop met radiomaken, ik ga d'r een jaar tussenuit!'

Ik heb tegen mijn chefredacteur gezegd: Als ik in dit tempo nog vijf jaar doorga, kun je me opvegen. Daar had hij alle begrip voor. Mijn laatste klus is Sail 2000. Een prachtige combinatie: radio maken en varen tegelijk.

Met de conservator van het Amsterdams Scheepvaartmuseum kriskras over het Noordzeekanaal. Dit wordt nu mijn werkelijkheid, hoe onwezenlijk het ook is. De spijt is weg, de twijfel ook. Helemaal.

Ik zei laatst nog tegen iemand: Je moet jezelf een paar keer hardop horen zeggen dat je gaat, dat je iets anders wilt met je leven. Zolang het alleen nog in je hoofd zit, gebeurt er niks.

Iedereen die zo'n overstap wil maken, zou ergens alleen in een kamer moeten gaat zitten, een vuist maken en zeggen: Ik doe het. Ik kán het. Vanaf nu ben ik muzikant, of bakker, of - in mijn geval - schipper.

Als dat goed voelt, moet je het doen. Want op het moment dat je er zelf in gelooft, dan is het zo.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden