Waarom de roze trui in de Giro d'Italia roze is

De Giro d'Italia is opgericht om de roze pagina's van La Gazzetta dello Sport te vullen met wielerverhalen. De krant en de ronde zijn al 100 jaar innig met elkaar verbonden.

Aan de muur van La Gazzeta. Beeld Daniël Cohen

Giro d'Italia-directeur Mario Vegni leest een krantje - een roze krantje uiteraard - als de chef wielrennen van La Gazzetta dello Sport zijn kantoor binnenstapt. 'Luca', zegt hij half grappend half serieus, 'waarom stond het wielrennen niet wat groter op de voorpagina vanochtend? Je gaat mij toch niet vertellen dat een oefeninterland tussen Italië en Nederland belangrijker is dan de Giro? Een klein fotootje. Dat kan toch beter, Luca?' Luca Gialanella lacht ongemakkelijk. Het is niet helemaal duidelijk waar de grap van de grote Girobaas ophoudt en het serieuze verwijt richting zijn krant begint. Het is tekenend voor de verhouding tussen de twee. De krant en de koers zijn al meer dan een eeuw verbonden en delen na honderd edities nog altijd een gebouw op het mediapark van Milaan.

Zondag 28 mei, etappe 21

Monza - Milaan, 27,6 km (tijdrit)

100ste Giro

Dit was de laatste bijdrage in een reeks verhalen van Italië-correspondent Jarl van der Ploeg en wielerverslaggever Just Fontein langs het parcours van de honderdste Giro d'Italia

Waarom de roze trui in de Giro d'Italia roze is? Iedereen die wel eens een Gazzetta openslaat, weet het antwoord: omdat ook de grootste sportkrant ter wereld roze is. En La Gazzetta organiseerde ooit de eerste Giro, net zoals de krant L'Auto, die op geel papier werd gedrukt, ooit de eerste Tour de France organiseerde. De Giro d'Italia komt dit weekend thuis. De laatste etappe finisht in Milaan, daar waar de Ronde precies honderd edities geleden werd opgericht door een groep sportjournalisten die meer kranten wilden verkopen. Voor verkoop, zo wisten ze, heb je verhalen nodig. Of specifieker: wielerverhalen. Urenlang afzien, onderlinge strijd, bondgenootschappen die net zo snel weer verbroken worden als een vakantieverkering. Lange tijd was de hoofdredacteur van de belangrijkste sportkrant ter wereld tegelijkertijd koersleider. Zo bood Emilio de Martino ooit 1 miljoen lire redactiebudget aan Gino Bartali om alsjeblieft nog een keer mee te doen aan de Ronde.

Beeld Daniël Cohen

'Die tijden zijn voorbij', zegt wielerverslaggever Gialanella een halve eeuw later. 'Nu ja, ze zijn bijna voorbij.' De hoofdredacteur beslist weliswaar niet welke etappe waar precies eindigt, of welke teams een wildcard krijgen, maar Vegni, die al zeventien jaar lang rondeleider is, stapt nog geregeld de lift in naar de derde verdieping voor advies. 'Luca', vroeg hij bijvoorbeeld een paar jaar geleden. 'Stel jij had mijn baan. Zou je dan in Apeldoorn starten, of toch weer in Ierland?' Apeldoorn, antwoordde Gialanella. Wielrennen is al lang niet meer de belangrijkste sport in La Gazzetta. Momenteel werken er 140 journalisten, van wie precies de helft over voetbal schrijft. Pas na de olympische sporten en motorsport volgen de vier mannen die over wielrennen schrijven.

Maar de verhalen die deze vier maken, zegt Gialanella, die verkopen nog altijd. Niet voor niets organiseert La Gazzetta ook Milaan - San Remo, de Ronde van Lombardije, Strade Bianche, de Tour van Oman, de Ronde van Dubai. Allemaal verhalen. En niet voor niets had de speciale Giro-bijlage van La Gazzetta deze maand een oplage van een miljoen exemplaren. In een land dat zo ontvankelijk is voor het slechte, lijkt nu eenmaal behoefte aan een krant vol goeds. Een krant zonder het schaamrood van de politieke chaos, vluchtelingenproblematiek of de eigen jeugdwerkeloosheid, maar een krant die roze is van de onverholen trots op de lichtere zaken des levens: dat prachtige Italiaanse wielrennen.

De smaak te pakken? Lees hier meer Giro-verhalen

In Treviso is een winkel waar de meeste wielerfans alleen naar durven kijken. Wie naar binnen loopt, is verloren. Zie de Dogma F10, even mooi als onbetaalbaar.

God in Frankrijk zou zijn linkerarm geven in ruil voor het leven van voormalig Giro-winnaar Francesco Moser (65) op zijn wijngaard in Trentino.

Wielrennen is de sport die het dichtst bij de literatuur staat. Schoonheid zit verborgen in eenvoud. Het is de simpele heroïek van een man, zijn fiets en een berg.

Op de slotklim van vandaag was in 1999 voor het laatst de echte Marco Pantani in actie te zien. Als wielrenner werd de publiekslieveling vermoord op een andere berg, de Madonna di Campiglio.

De wegen rondom Montefalco, die als bladnerven door de middeleeuwse heuvelsteden kronkelen, zijn het decor van de tijdrit van dinsdag.

De zesde etappe voerde de renners over een berucht stukje asfalt in Calabrië, een snelweg in de greep van de plaatstelijke maffia: de 'Ndrangheta.

De moeder van 'Enzo' Nibali heeft een winkeltje nabij de etappefinish in Messina. Thuis is hij zelden. 'Het doet pijn, maar anders was hij nooit gekomen waar hij nu is.'

De Etna, de rokende vulkaan op Sicilië, is voor de vierde keer opgenomen in de ronde. 'Pas als de Etna zwijgt, moet je je zorgen maken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden