Column

Waarom de mens kampeert, daar kun je een studie aan wijden

null Beeld ANP
Beeld ANP

Waarom de mens kampeert, daar kun je een studie aan wijden. Waarom zou iemand zijn enkele weekje vrije tijd willen wijden aan slapen in een driehoek van brandbaar textiel, plassen op een emmer, hurkend koken, bukkend eten, anderhalve kilometer lopen om met de hand merguezworstresten uit een koekenpan te poetsen en als nachtelijk tijdverdrijf luisteren naar buren die ook plassen op een emmer?

Is het een omslachtige manier om de thuissituatie meer te waarderen? (Thuis is een werkende wc op loopafstand! Een bed met vering! EEN AFWASMACHINE!)

Ik vermoed dat veel mensen kamperen om andere mensen te zien kamperen. Van heel dichtbij.

Op onze ergste Franse camping van dit jaar, een camping met 26 zwembaden, veertig glijbanen, een dansende mascotte in de vorm van een rode eekhoorn of beer - de discussie over zijn identiteit hield de rest van de vakantie aan - zat bij aankomst een vrouw op een plastic stoel op ons te wachten. Ze zat midden op plaats 51, de plek die ons was toegewezen.

'Er ligt een lap vlees op jullie plek', zei ze toen we uit de auto stapten. Heel even dacht ik dat ze het over zichzelf had, maar ze wees naar de grond. Daar lag inderdaad een lap vlees, rauw, met tientallen glimmende groene vliegen erop.

Ze keek ons triomfantelijk aan, want ze had nog een troef. 'En er staat hier ook een barbecue die nog brandt.' Ze wees weer. In de hoek van onze plek stond een barbecue met gloeiende kooltjes. 'Je moet maar even naar de receptie gaan', zei ze, 'want er heeft zich hier volgens mij van alles afgespeeld, en daar weten zij misschien meer van.'

Ik dacht terug aan de receptie, waar wij net ontvangen waren door een stralend Nederlands meisje met blond haar en een naambordje waarop de naam Flora stond. 'Welkom bij Le Fayolan!', had zij ons toegeroepen, en hetzelfde had ze de Nederlanders voor ons in de rij toegeroepen, en de Nederlanders voor die Nederlanders, en de Nederlanders voor die Nederlanders.

Ik wilde niet terug naar Flora om haar lastig te vallen met de lap vlees. Ik had haar al genoeg boze Nederlanders te woord zien staan, over gebrekkige wifi.

Mijn vriend raapte de lap vlees op en gooide hem weg. De vrouw stond op uit haar plastic stoel en ging terug naar haar eigen plek, tegenover de onze. Vanaf daar hield ze ons nog uren in de gaten. Zouden ze toch nog boos worden over de lap vlees, zag je haar denken. Zouden ze nog naar de receptie gaan om verhaal te halen? Zouden ze zich akelig branden aan de barbecue?

Het gebeurde niet.

Haar dag was verpest, dat was duidelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden