Waarom de autobio van Mick er volgens Keith nooit zal komen

Mooiste verhaal in de Britse muziekbladen deze maand staat in het al een paar weken oude Word. Het gaat over opnamestudio's en vooral het sluiten daarvan, naar aanleiding van de problemen rond Abbey Road. Allemaal leuk en aardig dat opnemen met computerprogramma's als ProTools, en het scheelt ook veel arbeids- en personeelskosten, maar er gaat wel degelijk ook wat verloren, zo meent David Hepworth. De auteur legt met schitterende anekdotes uit hoe het belang van een goede studio steeds belangrijker werd. Wat ik niet wist is dat Sinatra in 1958 zijn One For My Baby in de Capitol studio opnam in de aanwezigheid van in allerijl opgetrommeld Capitol-personeel, om Sinatra de indruk te geven dat hij voor een echt publiek zong.

Ook wist ik niet hoe een van de allerbest geproduceerde platen uit de jaren tachtig: ABC's Lexicon Of Love tot stand kwam onder leiding van Trevor Horn. Deze herinnert zich:

'How good do you want this to sound?' And they said, 'as good as it can'. So I said 'I can program the rhythm section and then after that it will be like painting by numbers.'

Zo werd de basis gelegd voor een van de best klinkende popplaten uit de jaren tachtig.

Verrukkelijk verhaal verder in een vernieuwd en vooral van meer faits divers voorzien The Word, wat zoals ik wel vaker heb gezegd mijn lievelingsblad is.

Q, Uncut en Mojo zijn al weer toe aan hun april-editie. Deze maand vond ik de Uncut het meet interessant.

Over de belangrijke platen deze maand bestaat consensus: de nieuwe Joanna Newsom, wat echt een album is waar het woord meesterwerk voor bedacht is. Ook Johnny Cash krijgt postuum veel lof. Minder overeenstemming bestaat er over de nieuwe Gorillaz. De vijf sterren in Q alsmede het predikaat 'album van het jaar' is niet alleen erg voorbarig, maar wordt ook tegengesproken in de andere bladen.

Terecht vind ik. Mij valt Damon Albarns nieuwste werkje behoorlijk tegen, kom niet verder dan 3 sterren. Maar Q pakte vorige maand met exlusieve interviews en illustraties zo groot uit dat die 5 sterren te verwachten waren.

De timing van de Lady GaGa coverstory ontgaat me een beetje. Eerst maar eens afwachten wat haar volgende stap is, zou ik zeggen. Wel heel verhelderend in Q is het stuk over Jimi Hendrix. Van hem is deze week een met veel publiciteit omgeven cd met 'nieuw' materiaal verschenen. Minder bijzonder dan wordt gesuggereeerd. Wat ik aardig vond aan het stuk is dat erin wordt gesteld dat Hendrix in de laatste 15 maanden creatief geen schim meer was van de kunstenaar die hij in de voorafgaande jaren was. Van een 'opleving' was helemaal geen sprake, en eerlijk gezegd hoor je dat aan dit zoveelste postume werk ook af.

Het doet me deugd dat de bladen dit keer niet zo hysterisch lopen te hijgen wat ze meestal wel doen als er iets 'nieuws' van Beatles, Dylan of Stones verschijnt.

Over de Stones gesproken. Van hen komt er binnenkort in allerlei prijsklassen een nieuwe editie van Exile On Main Street uit. Mijn favoriete Stones-album en hun laatste echt goede plaat. Uit 1972 dus 38 jaar oud....

Uncut kreeg zowel Keith als Mick (en Charlie) voor de microfoon over dit album wat een prachtstuk oplevert. Vooral heb ik erg gelachen om het gekissebis tussen Keith en Mick. Mick was nooit zo dol op Exile, volgens Keith vooral omdat hij vond dat zijn zang te ver naar de achtergrond gemixt was.

Keith waarschuwt ook nog even voor de mogelijke herinneringen van Mick: 'I would never take Mick's recollection of anything seriously.......That's why Mick never can write a book. He can't remember anything.'

Goed, die autobio van Mick komt er dus niet als we Keith mogen geloven. Wel heel erg benieuwd naar de extra's op de nieuwe Exile On Main Street. Volgens Uncut heeft Mick hierover het laatste woord. 'Als hij zegt dat een nummer een outtake van Exile is dan is dat zo.'

Mooi in Uncut het fotoverslag van Morrissey's eerste soloconcert. In Wolverhampton in 1988. Gratis. Maar je moest wel een Morrissey of Smiths shirt aan hebben...

Mooie foto's ook van Serge Gainsbourg in de Mojo van deze maand. Verder een interview met Peter Gabriel waar maar geen einde aan komt. Leuk voor zijn fans, want zo vaak spreekt hij niet, maar het kostte me moeite erbij wakker te blijven.

En hoe mooi ik de nieuwe Eels ook vind, echt nieuwsgierig naar Mark Everett ben ik niet, zelfs niet naar 'the only interview'.

Ook de bijdrage van Paul Drummond, beroepsarchivaris van 13th Floor Elevators vind ik wat mosterd-na-de-maaltijd. Hij schreef een mooi boek over de band uit Texas en verzorgde de liner-notes bij de prachtbox van vorig jaar. De inhoud van die box is nu ook los verkrijgbaar, en dus mag Drummond nog eens zijn verhaal doen. Niet heel urgent lijkt me.

Wel leuk om eens iets over de altijd een beetje naar de achtergrond van de folk verdrukte Judy Collins te lezen, maar wat mij betreft toch een wat minder nummer van Mojo deze maand.

O, en voor een prachtig interview met Joanna Newsom die echt een ongelooflijk mooie driedubbel-cd heeft uitgebracht verwijs ik u graag nog even door naar de New York Times van gisteren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden