WAAR ZOU JE WILLEN ZITTEN?

Waar zou je willen zitten?


Ik zou veel plekken kunnen noemen, maar bovenaan staat IJsland. Ik ben er nog nooit geweest, maar die combinatie van gletsjers, geisers en vulkanisme fascineert. De strijd tussen hitte en kou, de natuur die daar alles bepaalt, terwijl de omgeving toch leefbaar blijft. Dat moet ik een keer zien.


Je zat al wel op Groenland.


In september ben ik er op expeditie geweest. Daar kun je op de ijskap zelf niet leven, alleen overleven. We kampeerden twee dagen op het ijs. Overdag was het nog wel te doen, het was rond het vriespunt en we bleven voortdurend in beweging. 's Nachts voelde het met een stevige wind als min 20. Maar we zijn wel ons tentje uitgegaan. Het poollicht was er.


En je was getuige van het broeikaseffect.


We hebben ook op het mos gebivakkeerd, aan de rand van zo'n gletsjerwand. Niet zo heel lang geleden lag er nog metersdik ijs. We zagen hele muren instorten. Je hoort van alles: het rommelen alsof er onweer aankomt, knappen van ijs dat op spanning staat. Maar ook vanuit het niets, met enorm geraas, zakt zo'n gevaarte in. Op zulke momenten is de mens een heel nietig wezen. De aarde vindt haar weg wel zonder ons, zo'n gevoel krijg je dan.


Hou je rekening met het weer bij het bepalen van je reisbestemming?


Ik zit natuurlijk ook niet te wachten op verregende vakantieweken. Dan wordt het al snel Zuid-Frankrijk of Italië. Het liefst zoek ik de afzondering, maar we hebben drie kinderen, die willen een plek waar ze leeftijdgenoten tegenkomen.


En liever strak blauw dan voortjagend wolkendek?


Lenteweer. 20, 25 graden, en er mag wel eens een wolkje voorbijschuiven. Anders is het snel saai. Maar nu spreek ik als vakantieganger. Als ik werk, heb ik het liefst dat er van alles gebeurt.


Als je onderweg landgenoten tegenkomt, willen die maar één ding van je weten.


Ik heb niks tegen een gesprekje, maar ik ga niet vertellen wat voor weer het wordt. Ik leg uit dat ik op vakantie ben. Ik heb ook niks bij me, geen weerstation, geen barometer, alleen een thermometertje. Maar soms zie ik nu eenmaal wat eerder dan een ander welke kant het opgaat. Dan wil ik wel eens zeggen: wegwezen! Onweer! Wat ik vervelender vind, is als we worden gefotografeerd of gefilmd. Mijn kinderen hebben er niet om gevraagd en zelf wil ik ongestoord, niet opgedirkt en met m'n melkwitte beentjes van de zon genieten.


Let je op je collega's als je in het buitenland verblijft?


Ik ken ze. We komen elkaar jaarlijks tegen op een internationaal congres. Ik kijk weinig tv op vakantie, maar er zijn veel verschillen, ja. In Italië alleen al bijvoorbeeld, presenteert zowel een militair als een fotomodel het weer.


Wie doet het beter?


Gewetensvraag! Het fotomodel. Misschien is de militair vakinhoudelijk beter, maar daarmee houdt hij de aandacht niet vast. Het weer voorspellen is ook communiceren, je moet iets overbrengen. En als de voorspelling mis was, is de kijker de volgende dag eerder geneigd het fotomodel met haar lieve lachje te vergeven dan de militair met al zijn kennis.


Is er een plek waar je nooit meer naar toe wilt?


Ik wil nooit meer in een luxe hotel in een arme omgeving verblijven. Het was in Tunesië, maar er zijn veel van zulke landen. Velen zien je daar als rijke westerling, ze willen iets van je. Ik voel me dan niet prettig. Ik ben altijd wel op zoek naar contact met de lokale bevolking. Op zoek naar cultuur, naar de verhalen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden