Waar zit je? Mijn karakter is hier als een soort kopie aanwezig

Altvioliste Esther Apituley reist met het Amsterdam Viola Quartet twee weken door Indonesië...

Waar zit je?

Op Ambon. We komen net terug van Saparua, een klein eilandje in de vorm van een vlinder, ten noordoosten van Ambon.

Wat deed je op dat eiland?

Het is een eiland waar alle Apituleys vandaan komen. Daar hebben we een concert gegeven in de kerk. Dat was heel bijzonder, want daar is überhaupt nog nooit een concert geweest, laat staan klassieke muziek. Het was overweldigend, ze wisten niet wat hun overkwam.

De kerk zat vol met Apituleys?

Er waren er een paar. Maar de meesten zijn in de loop der tijd naar Ambon verhuisd. En vanavond komen zij allemaal, dan geef ik een concert voor zeshonderd man en dan zal ik ze ontmoeten.

Hoe is het om zo dicht bij je roots te zitten?

Bijzonder. Ook wel emotioneel. Ik herken veel van mezelf in de mensen die ik hier ontmoet. Ik heb een tamelijk rustig karakter, blijf vaak in de sfeer hangen waar ik in zit en vind het moeilijk om daar uit te komen. Bijvoorbeeld: in Nederland draait alles om afspraken en op tijd zijn en dat kost me soms moeite. Hier gaat het allemaal veel relaxter, dat komt ook door het klimaat. Maar ik merk dat mijn karakter hier als een soort kopie aanwezig is.

Je hebt in Jakarta, Yogyakarta, Semarang opgetreden. Hoe reageert het publiek op jullie?

Klassieke muziek vinden ze helemaal geweldig. Het hoort hier niet echt bij de traditie, maar ze zijn enorm enthousiast. Er zitten voornamelijk jongeren in de zaal, studenten, kinderen, jonge moeders. In tegenstelling tot Nederland, waar het publiek oud en grijs is. De mensen hier komen helemaal los tijdens het optreden, ze gaan meeklappen en dansen. Soms raken we er helemaal uit, omdat we onszelf niet kunnen horen spelen. Maar het is heel leuk.

Dus je wordt als een wereldster onthaald?

Absoluut. Ze joelen en schreeuwen en na afloop willen ze handtekeningen en op de foto. Absurd gewoon. Ze willen allemaal met me mailen en op Facebook. Ik denk dat ze heel trots zijn dat een Indonesische vrouw het zover heeft geschopt.

Heb je nog tijd om de toerist uit te hangen?

Nauwelijks. Gisteren hadden we voor het eerst vrij, en hebben we op het strand gelegen. En verder hebben we de Borobudur gezien.

Is het comfortabel reizen?

Heel erg. Overal staan taxi’s klaar, al onze spullen worden gedragen. We worden als prinsen behandeld.

Wat zal je het meeste bijblijven van deze reis?

De dankbaarheid van de mensen dat wij hier zijn en voor hen spelen. En de warmte in het applaus. Sommigen waren zelfs in tranen. Er kwam een jongen na een concert langs en die kon alleen nog maar met zijn hoofd schudden. Het is heel fijn voor een artiest, als je het gevoel hebt dat het na het applaus nog doorgaat.

Dus dat wordt een kille thuiskomst straks in Nederland?

Letterlijk en figuurlijk ja. Ik mag niet klagen, maar het publiek in Nederland is natuurlijk enorm verwend, een beetje arrogant ook. En ze zijn hier veel neutraler. Daarom komen ook al die studenten hier op af, het is voor hen allemaal nieuw. Ik heb veel verzoeken gekregen om volgend jaar terug te komen en dat ga ik ook zeker doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden