Waar zijn de 'gouden handjes' van Huub Stevens?

Ook in Bochum slaagde Hertha BSC er niet in de eerste zege van het seizoen te boeken. Volgens trainer Huub Stevens is zijn ploeg op 'de goede weg'....

Twaalf fotografen en twee cameraploegen verwelkomen Huub Stevens als hij het veld van het Ruhrstadion betreedt. De gelouterde coach van Hertha BSC, 49 jaar inmiddels, weet wat dat betekent: zijn baan staat vanmiddag op het spel.

Toch kan hij een grijns niet onderdrukken. Hij ontdoet zich van zijn jasje en neemt zelfverzekerd plaats langs de lijn, de borst wat vooruit. Alsof hij zeggen wil: kom maar op!

Voor supporters van VfL Bochum moet het een vertrouwd beeld zijn. Want toen trainer Klaus Toppmöller vorig jaar te gast was in hun onderkomen ging ook hij schuil achter een haag van fotografen. Toppi, in Duitsland uitgeroepen tot coach van 2002, verloor de wedstrijd, en een week later zijn baan bij Bayer Leverkusen.

'Ik begrijp deze wereld niet meer', had Stevens al een maand geleden verklaard toen de prestaties van zijn ploeg werden vergeleken met het dramatische vorige jaar van Leverkusen.

Waarom spreken van een crisis? De competitie was nog jong. Zijn spelers zouden zich de slechte resultaten echt wel aantrekken. Tenminste, dat veronderstelde hij.

Maar op deze zaterdag zit er voor Hertha niet meer in dan een 2-2 gelijkspel. Toch heeft Stevens bij zijn elftal 'een sprong vooruit' bespeurd. Hij roept de beschamende 2-3 nederlaag tegen Hannover, na een 2-0 voorsprong, van een week eerder in herinnering. 'De jongens waren toen geknakt. Daarom vind ik dat ze zich vandaag goed hebben hersteld.'

Op de persconferentie wordt zijn visie niet gedeeld. Getergd buigt Stevens zich naar voren, zijn ogen priemend gericht op de vragensteller die graag wil weten waarom de trainer van Hertha BSC vindt dat zijn ploeg 'op de goede weg' is. 'Dit resultaat stelt mij tevreden, maar dat geldt wellicht niet voor iedereen', zegt hij uitdagend.

Hij wacht nog even op oogcontact. Maar de verslaggever, die zich hardop afvroeg waar het optimisme van de trainer op is gestoeld, bestudeert liever zijn aantekeningen. Stevens wisselt nog even een geamuseerde blik uit met collega Neururer van Bochum en wacht geduldig op een volgende aanval uit het benauwde perszaaltje. Als die uitblijft, is hij snel vertrokken.

Zijn ploeg heeft ook de zesde wedstrijd van het seizoen niet gewonnen, dus zal de kritiek nog wel even aanhouden. Want Hertha, dat volgens de geblesseerde sterspeler Marcelinho voor de titel moest kunnen strijden, neemt na het gelijkspel de veertiende plaats in op de ranglijst. Het is de slechtste seizoensstart sinds 1997.

Volgens manager Dieter Hoeness is het daarom 'onzin' nog steeds te veronderstellen dat Hertha kans maakt op kwalificatie voor de Champions League. En beteuterd stelt spits Bobic vast dat zijn nieuwe ploeg - hij werd overgenomen van Hannover - zich in het 'Abstiegskampf' bevindt. 'Dat is de realiteit.'

En dat zijn slechts de interne zorgen. Veel groter is de druk van buitenaf, want zoals Stevens al snel ondervond: de aandacht van de Duitse media is in Berlijn veel groter dan in Gelsenkirchen, de arbeidersstad waar zijn positie als coach van Schalke zes jaar lang meestal onomstreden was. Hij won er de UEFA Cup.

Maar ook bij Hertha heerst de waan van de dag en dus vraagt Bild zich af of Stevens' goldenen Händchen hun glans hebben verloren en worden op de perstribune betekenisvolle blikken uitgewisseld als Hertha tot twee keer toe op knullige wijze een voorsprong verspeelt.

Stevens kan het nauwelijks bevatten. Onvermoeibaar blijft hij uit zijn stoel opveren, steeds wild gebarend naar zijn spelers of scheidsrechter Sippel. Als de vierde official hem op zijn gedrag aanspreekt, ontploft Stevens van woede. Manager Hoeness moet sussende woorden spreken.

Het heeft nauwelijks invloed. Iedere actie op het veld wordt langs de kant voorzien van een theatrale armbeweging.

Spits Neuendorf, die beide doelpunten maakt, wordt bij zijn wissel innig geknuffeld. Maar als Bochum een kwartier voor tijd gelijkmaakt, steken Stevens' armen weer pontificaal omhoog. Waar zijn jullie mee bezig, lijkt hij zijn spelers te vragen.

Als hij zich na afloop applaudisserend tot het uitvak richt, blijft het stil bij de fans. Zij laten zich pas horen als de spelersbus het stadion wil verlaten en roepen boze leuzen richting spelers en Stevens. Voorlopig blijft het daarbij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden