BRIEVEN

Waar ze vandaan komen, daar is het hels

De ingezonden lezerbrieven van zaterdag 13 februari.

Burgers lopen door de verwoeste straten van Aleppo, Syrië. Beeld ap

Hels

Volgens minister Hennis van Defensie is het hels wat er op Europa afkomt (Voorpagina, 12 februari). Maar het is niet hels wat er op Europa afkomt. Het is hels waar de vluchtelingen vandaan komen!

Irene Poort, Wageningen

Journaille

Het is de laatste tijd in de media bon ton om over de verzamelde journalisten te spreken als 'journaille'. Voor zover dat niet ironisch bedoeld is, vraag ik mij af of de gebruikers beseffen dat de betekenis daarvan 'persmuskieten' is. Het woord is ooit ontstaan door samentrekking van 'journalisme' en 'canaille' (schorem).

Eric Augusteijn, Schiermonnikoog

Donorregistratie? Nee

Reeds vijftig jaar sta ik geregistreerd als donor voor al mijn organen en weefsels. Het leek mij altijd een zinvolle gift aan iemand die ermee gered of geholpen kon worden. De vraag is overigens of ze nog wel wat aan mijn oude spullen hebben.

Wanneer echter de overheid voor mij gaat uitmaken dat ik donor bén, zal ik onmiddellijk gebruikmaken van de mogelijkheid om dat te weigeren. Ik beschouw het namelijk als míjn beslissing om iemand iets te geven.

In het zakelijk verkeer wordt deze methode al jarenlang als louche beschouwd. 'Als u niet reageert, gaan wij ervan uit dat u akkoord gaat met deze afschrijving.'

Als je op tijd een donororgaan of donorweefsel krijgt, is dat mazzel; geen recht. Als het te laat is voor je, heb je pech; net als iemand die kanker krijgt of een auto-ongeluk.

P.S. Visser, Uffelte

Donorregistratie? Ja

In Opinie & Debat van 12 februari meldt Koos Peeters dat hij overweegt zich als orgaandonor terug te trekken nu donorregistratie mogelijk een dwingender karakter gaat krijgen. Een gezonde dosis wantrouwen tegenover de staat is niet verkeerd. Alleen zou het jammer zijn als in dit geval misschien levensreddende organen verloren gaan in een principiële politieke stellingname. De staat eet uw organen niet op, zij blijven beschikbaar voor het doel omwille waarvan u ooit donor bent geworden.

Ga te rade bij uw idealisme, empathie of mededogen van toen.

Els ter Beek, Bergeijk

Lijden onder dyslexie

Mijn kleinzoon die 10 jaar is en in groep 6 zit, heeft dyslexie. Dat bleek al in groep 3. Hij is verleden jaar uitgebreid door een psychologe onderzocht die een lijvig rapport heeft opgemaakt. Dit rapport wordt binnenkort met de schoolleiding besproken, waarbij de ouders en psychologe aanwezig zijn.

Aan deze verklaring is dus een grondig onderzoek voorafgegaan. Mijn kleinzoon lijdt eronder dat hij dyslectisch is. Hij is altijd als laatste klaar met werkjes en toetsen. Hij krijgt ook extra huiswerk mee. Dat hij later op de middelbare school een spellingscontrole mag gebruiken, vind ik een logische zaak. Hij slaagt anders nooit voor zijn Nederlands. Rekenen is tegenwoordig ook meer tekstverklaring dan louter sommen maken.

Met zijn intelligentie is niets mis. Hij scoort bovengemiddeld. Omdat dyslexie zich al op jonge leeftijd aandient, begrijp ik niet dat er instituten zijn die lichtvaardig dergelijke verklaringen afgeven.

Niet goed onderbouwde verklaringen op de middelbare school dienen mijns inziens te worden geweigerd ter bescherming van leerlingen die echt dyslectisch zijn.

Govert Rietveld, Papendrecht

Dyslexie bestaat niet

Geen wonder dat dyslexie leidt tot corrumperend gedrag. Dit blijft niet beperkt tot de ontelbare producenten van 'dyslexie-materialen' en de eindeloze rij remedial teachers en dyslexiebureaus, maar breidt zich nu ook al uit naar de zogenaamde slachtoffers, leerlingen en volwassenen 'met een beperking'.

Er bestaat geen strikt wetenschappelijk bewijs voor deze bedachte kwaal, die zich niet in de evolutie kán hebben ontwikkeld. Daarvoor bestaat het schrift nog veel te kort. We zien alleen maar een ongewenste lees- en taalvaardigheid, maar vragen bij deze 'ziekte' niet naar de oorzaak.

Internationale dyslexie-experts hebben vastgesteld dat dit bedachte verschijnsel eigenlijk niet bestaat en dat je elk kind een vlotte lezer kunt laten worden. Dit is beschreven in het uitgebreide eindrapport van de 'EU high level group on literacy' dat prinses Laurentien in 2012 op Cyprus aan de internationale gemeenschap heeft gepresenteerd.

Het kan ook anders. Zo heeft de linguïst Erik Moonen van de Universiteit Hasselt het Nederlandse equivalent van een Amerikaanse methodiek ontwikkeld, die kinderen leert lezen zonder lastige regels met bijbehorende uitzonderingen die kinderen alleen maar in verwarring brengen. Op deze manier blijken alle kinderen goed te kunnen lezen.

Dat zou toch op zijn minst voorwerp van onderzoek moeten zijn, door een overheid die miljoenen uitgeeft aan de vermeende 'dyslexie' en alle andere 'dyssen'.

Ben Hamerling, stichting Schriftontwikkeling, Beuningen

Alles voor de 'kwaliteitskaart'

Wied Ruijssenaars is enigzins wereldvreemd. Hij schrijft dat elke school de dyslexieverklaring kan laten onderzoeken. Niet om het onderzoek over te doen, maar om te kijken of het onderzoek wel deugdelijk is gedaan (O&D, 12 februari).

Wat is het verschil?

De voormalig voorzitter Commissie Dyslexie van de Gezondheidsraad zegt dat scholen die dit onderzoek niet laten doen, niet moeten klagen.

Maar veel scholen doen dat ook niet. Ze zijn blij met deze verklaringen. Hoe meer, hoe beter.

Die geven namelijk kans op een hoger slagingspercentage en daar gaat het om. Goed voor de kwaliteitskaart. Inspectie tevreden, schoolleiding blij en toekomstige ouders van nieuwe leerlingen een rad voor de ogen gedraaid.

Deze praktijken worden onderschat.

W. Bos, Delfzijl, ervaringsdeskundige

Doedelzak ten onder?

Wat is dit nu weer voor komkommernieuws, en gelijk dan maar weer spreken van 'gesnerp' en van een 'drama'. Alleen omdat ze in Schotland op scholen misschien minder beschikbaar zijn (Ten eerste, 8 februari) zou de doedelzak in noodweer verkeren?

Gelukkig zijn de pipebands in Schotland even talrijk als vroeger. En daar lid van worden, kost echt geen kapitalen. In Nederland en België zijn ook zo'n 35 bands waar je voor weinig geld lid kunt worden en de pipes vaak in bruikleen krijgt.

Neem eens een kijkje op YouTube, tik doedelzak of bagpipe in en je bent dagen zoet.

En dan ook weer eens de mythe dat de meeste doedelzakken uit Pakistan komen. De doedelzakken die ze daar maken zijn doorgaans van inferieure kwaliteit, en alleen geschikt voor boven de open haard of er in.

In Schotland zult u geen enkele band aantreffen die op Pakistaanse doedelzakken speelt.

Ze hebben daar zelf prima bagpipemakers. Wat wel voorkomt is dat Pakistaanse doedelzakken (als 'Schots') aan argeloze toeristen worden verkocht.

Seamus A. Douglas, Martin Dolman, Saint Andrews Piping Society, Haarlem

Red dit mooie bedrijf

Mijn gevoel waarschuwde me al aan het begin van de reorganisatie van de politie ('De grootste reorganisatie in de geschiedenis, Ten eerste, 6 februari). Ik heb aan den lijve meegemaakt en gezien hoe op lokaal gebied goed georganiseerde en succesvolle projecten om zeep geholpen werden, omdat de bazen in Den Haag alleen maar oog hadden voor hun eigen ego.

Dit artikel heeft bevestigd (+) hoe deze prestigieuze mega-operatie moest en zou slagen, ondanks alles.

Een droom van slechts enkele eigenwijze en, zoals achteraf is gebleken, incompetente personen met te veel macht, die nergens voor terugdeinsden.

Het gevolg? Vele collega's in onzekerheid en beschadigd. Allerlei besluiten zonder gedegen overleg. Verlies van kwaliteit en loyaliteit, enzovoorts. De lijst met ellende is te lang.

Het welzijn van de politiemens telde niet mee en de ene blunder na de ander werd gemaakt en weer weggebagetelliseerd. De hoofdrolspelers ruimen het veld en laten de vuile vaat achter, ook al vinden zij zelf van niet. Een schande voor al die politieagenten en overige medewerkers.

En dit dan allemaal in een tijd van terreurdreiging, massale vluchtelingeninstroom en meer geweld. Ik wens de opvolgers veel wijsheid en vooral mensenkennis.

Dat is hard nodig voor dit mooie bedrijf.

Fred Kuiper, wijkagent, Voorschoten

Dit is Donald Trump

Wie Donald Trump nog steeds niet vermag te begrijpen, kan Nederland het best tweehonderd keer uitvergroten en naar de zoveelste herhaling van het Correspondents' Dinner kijken, waar iedereen - óók Peter Buwalda (+) (V, 12 februari) - bij aanwezig was, behalve u en ik. De daardoor ontstane machteloze woede is mutatatis mutandis de brandstof van de tanks die Trump nu al maandenlang genadeloos over het Amerikaanse politiek landschap laat denderen.

In de aangerichte verwoesting schiet het onkruid van vooroordelen manshoog op en overwoekert binnen de kortste keren het gezonde verstand.

Maar alles beter dan een elite die zichzelf ostentatief in feestkledij bewierookt en andermans idiotie bij voortduring bespot. Een gesloten front van boze witte mannen en vrouwen maakt zich op voor het laatste wanhoopsoffensief.

A. Lammers, Otterlo, em. hoogleraar Amerikaanse geschiedenis aan de Universiteit van Leiden

Cabaretier Rutte

Gelukkig een tegengeluid van Hanna Bervoets in haar column van 11 februari over het Correspondents' Dinner, goed voor 2,7 miljoen kijkers. Cabaretier Mark Rutte die voor volk en vaderland en ten overstaan van een geselecteerd gezelschap grappen en grollen maakte over o.a. de parlementaire pers en partijgenoten. Ja waarom eigenlijk? Goede vraag.

En als het dan toch om een theatervoorstelling gaat, vond ik Dolf Jansen eigenlijk wel de hoofdact van de avond die met zijn vileine opmerkingen meer mensen aan het lachen kreeg dan 'het voorprogramma'.

Niet iedereen moet proberen de cabaretier uit te hangen.

Marianne Kortekaas, Leiderdorp

Gouden jaren

In de recensie van het dagboek van Max de Jong ('Ik sta machteloos', 6 februari) staat dat 'een lokaal waar je voor 1,50 bami opschept een geheimtip' was. Het zou me niet verwonderen dat de recensent daarbij uit medelijden een traantje heeft verloren. Sta me toe hierbij enig perspectief en troost aan te brengen.

Na mijn mulo-b in 1948 kwam ik in opleiding op het Shell lab in Amsterdam-Noord en begin 1949 betrok ik m'n eerste kamer in de Scheldestraat voor 25 gulden per maand. Kamerbewoners konden na het werk in de kantine eten voor 75 cent. Soms trakteerden we ons met een groepje bij de Chinees Ming Seng in de Warmoesstraat: nassi 90 cent, met ei 1,25.

Ik woonde in Alphen en fietste op maandagochtend naar Amsterdam en kocht bij het Olympisch Stadion, waar twee mannen op straat stonden, de Sport (12 cent) of de Sportwereld (15 cent). De eerste had mijn voorkeur omdat daarin Joris van den Berg schreef.

Per 1 februari 1950 kwam ik in vaste dienst voor een salaris van 1.020,00 gulden per jáár. Gouden jaren. Het is maar net hoe je het ervaart.

Zo'n aanvangssalaris rond 1950 voor 'middelbaren', geboren in 1931-1932 (ik ben van 1933), heeft nog een bijzonder effect gehad: wij zijn hoogstwaarschijnlijk het enige groepje waarvan het eindsalaris, na zo'n 40 jaar, zo'n 60 à 100 maal groter was dan het eerste.

Joop van der Leij, Hoornaar

Ik ga stug door

Dank aan Gabriel van den Brink, hij heeft het integratiedebat naar een hoger plan getild, daar ben ik gelukkig mee (O&D, 12 februari.)

Maar ik ben niet 'zwaar teleurgesteld', zoals hij schrijft. Ik vroeg me in mijn opiniestuk van 4 februari af : Waarom werkt het niet? Al die vrijwilligers, taalondersteuning, buurthuizen, toeslagen en subsidies? En toch zo veel mensen die de aansluiting met deze maatschappij missen. En ik bedoelde ook: doen wij iets fout?

Zijn voorstel om de sociaal-culturele problematiek niet op één lijn te stellen met geloofszaken brengt het antwoord dichterbij.

Ik ga verder gewoon stug door, zoals in het interview met Margriet Oostveen van 10 februari in O&D te lezen is.

Antoinette van der Maas, Den Haag

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.