Waar moet Sarko nu heen met zijn hormonen?

OLAF TEMPELMAN

'Veel mensen die hem niet kunnen uitstaan, hebben nu het gevoel dat ze ook niet zonder hem kunnen', schreef The New York Times in januari, in een stuk over Nicolas Sarkozy's onverslaanbaarheid. De uitspraak staat in Super Sarko! van Frank Renout, Frankrijkcorrespondent voor Nederlandse en Belgische media. Het is jammer dat Renout zijn titel uit veiligheidsoverwegingen niet van aanhalingstekens voorzag. 'Super Sarko' was bedoeld als verhaal van een zegetocht, maar laat zich sinds 6 mei prima lezen als analyse van een ondergang, op smaak gebracht door een panel van Franse deskundigen en hulpverleners.

De geschiedenis gaf Sarkozy slechte kaarten. Maar na het lezen van Super Sarko! blijf je achter met de indruk dat de financiële crisis voor zijn val minder doorslaggevend zijn geweest dan zijn persoonlijkheid. Op cruciale punten schuurde het tussen Sarkozy en het land waarvan hij staatshoofd was.

Allereerst was er biologische wrijving. In de woorden van adviseur en econoom Alain Minc: 'Nicolas zit zó vol testosteron dat hij zich op zijn gemak voelt tijdens crises. Maar als het rustiger is, wordt hij juist onhandig en klungelig, want dan zit hij met die overdosis aan hormonen die nergens heen kan.' Frankrijk zit minder vol testosteron. Sarkozy lanceerde in vijf jaar tijd een paar duizend voorstellen waarvan het merendeel al door hem was vergeten tegen de tijd dat ze serieus werden bekeken. De 'instinctieve' Sarkozy was dan al honderden voorstellen verder. Aan reflectie doet hij niet: 'Hij is geen schaakspeler, hij denkt niet na over de toekomst.'

Er was ook sociale wrijving. In Frankrijk, land van 'oud geld', kunnen politici veel maken zolang ze discretie betrachten. Dat was geen specialisme van Sarkozy. Hij vertoonde alle gedragingen van een parvenu. Het liefst werd hij dag en nacht gefilmd. Hij pronkte met jacht, jet, Rolex, Ray-Ban en Carla Bruni terwijl hij 'het presidentschap had ontheiligd' door amper in functie te gaan scheiden.

De psychiater Serge Hefez constateerde bij Sarkozy een 'pathologisch narcisme': 'Dat een man zijn officiële functie gebruikt voor één langdurige jubelzang ter meerdere eer en glorie van zichzelf, dronken van zelfbewondering, daar voelen mensen zich ongemakkelijk bij.'

De tragiek van Sarkozy, kunnen we dankzij Super Sarko! concluderen, was dat hij te geobsedeerd was door zichzelf om voeling te krijgen met de Fransen, terwijl het hem wel om hun liefde te doen was. Psycholoog Pascal de Sutter diagnosticeerde een 'dwangmatig narcistisch syndroom' , veroorzaakt door zijn autoritaire vader, zijn eeuwige gevecht hogerop te komen en zijn lengte van 1 meter 65 (1 meter 68 met hakken).

Mensen met dit syndroom 'willen iedereen ervan overtuigen dat ze juist buitengewoon zijn, maar dan vooral om hun eigen complexen te overwinnen. Zo'n persoonlijkheid is hypergevoelig voor het oordeel dat anderen over hem hebben.' Sarkozy kreeg slechts één ambtstermijn. Daarmee verkeert hij in het gedistingeerde gezelschap van mensen als Jimmy Carter, Valéry Giscard d'Estaing en George H.W. Bush. Allemaal zijn die prima terechtgekomen. Bij Sarkozy ben je er na het lezen van dit boek niet gerust op.

Frank Renout: Super Sarko! - Nikolas Sarkozy is voor niets en niemand bang.

Conserve; € 19,99

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden