Waar je óók nooit iemand over hoort, is dat het áltijd regent als je 's ochtends naar kantoor fietst

Columnist Jacq. Veldman schrijft wekelijks over het kantoorleven, dat ze uit eigen ervaring kent.

Een fietser trotseert de regenBeeld anp

Waar je óók nooit iemand over hoort, is dat het áltijd regent als je 's ochtends naar kantoor fietst. Wat kun je doen, behalve doortrappen en doodsverwensingen prevelen? Ja, fantaseren over teleportatie natuurlijk. Wat moet het heerlijk zijn niet meer elke dag met een spinraghoofd op mijn werk te arriveren en de medelijdende blikken en het gefluister te moeten trotseren - och kijk daar heb je die collega over wie ik je vertelde, ze heeft gecombineerd probleemhaar. Soms denk ik dat teleportatie allang bestaat en dat alleen wij in de provincie er nog niet van weten.

Ik werd vanochtend zowaar even van mijn misère afgeleid. Dit kwam door twee fietsen die vlak na elkaar passeerden en allebei een oorverdovend lawaai maakten. Het was alsof de fietsen sinds de tijd van Jezus Christus buiten in de regen hadden gestaan en nu voor het eerst weer op pad gingen. De man op de eerste fiets keek stoïcijns naar zijn stuur en verblikte of verbloosde niet bij het lawaai dat hij maakte. Dit gedrag smeekte om nadere studie, maar inmiddels werd ik in beslag genomen door een nieuwe fantasie. Het was geen grote fantasie zoals de teleportatiefantasie, meer een minifantasie, en hij ging over het kopen van extra drukknopen die ervoor zouden zorgen dat mijn capuchon loeistrak om mijn hoofd zou blijven zitten.

In de minifantasie bevond ik me in een knopenwinkeltje dat wel wat op een lief klein snoepwinkeltje leek, alleen dan dus met knopen. Het was er warm en droog. Ik koos mijn drukknopen. Verlegen bood ik de verkoopster mijn winterjas aan en mijn hele houding drukte het volgende uit: ja, en hoe applicéér je nu in godsjezusnaam deze drukknopen? Maar de verkoopster schoof de drukknopen resoluut in een wit papieren zakje, vouwde het dicht, plakte er een plakbandje op en schoof het over de toonbank naar me toe.

Waarom lopen zelfs mijn minifantasieën verkeerd af, dacht ik somber. In de verte doemde het Kantoor op. Ik voelde met mijn hand in mijn capuchon. Yep, spinrag. Ik begon met wat milde verwensingen en bouwde het langzaam op.

Jacq. Veldman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden