Waar blijft die Rudy Koopmans bundel?

Veel met jazz bezig geweest deze week. Het programma van North Sea Jazz werd dinsdag bekend gemaakt en hoewel ik het aanvankelijk minder spectaculair vond dan vorig jaar (Ornette Coleman, Sly Stone, Steely Dan) valt het bij nadere bestudering mee. Etta James bijvoorbeeld, zou ik graag nog willen zien. Ook ben ik benieuwd naar vibrafonist Bobby Hutcherson, van wie ik vanmiddag Head On kocht. Een net heruitgebracht en aangevuld album uit 1971 in Blue Notes Connaisseur reeks (9 euro), geen gemakkelijke kost maar het maakt me wel nieuwsgierig.

In de popsector weinig verrassingen, maar dat bevalt me wel, pop genoeg het hele jaar, daarvoor ga ik niet naar Rotterdam. Ik wens Room Eleven, Chaka Khan, Pete Philly en Adele veel succes, zelf ga ik liever naar David S. Ware, Ron Carter, James Carter en de Soil And Pimp Sessions. Op geen festival doe ik steeds zoveel ontdekkingen als op North Sea, juist omdat jazz mijn specialiteit niet is. En dat moet ook zo blijven.

Als liefhebber genoot ik vanochtend ook van het verhaal van John Schoorl op De Voorkant over Chet Bakers tragische dood op Hemelvaartsdag 1988. Maar op Baker kom ik te zijner tijd nog terug wanneer ik de Volkskrant box binnen heb, en Jeroen de Valks hernieuwde bio eindelijk gelezen heb.

Eerst wil ik het even hebben over Rudy Koopmans, de jazzcriticus die in april 1983 op vijftigjarige leeftijd overleed, terwijl hij net bezig was aan een postuum over Earl Hines voor de Volkskrant. Ik kende Koopmans werk niet, althans dat dacht ik, ik blijk de door hem ingeleide bundel met jazzartikelen van Boris Vian namelijk gewoon te hebben.

Bernlef herdacht Koopmans met de woorden: 'Een criticus met een zeldzaam talent voor bewondering', en dat is ook wat me nu zo voor Koopmans inneemt, nu ik het prachtige herdenkingsartikel van Mischa Andriessen in het jongste nummer van Jazzbulletin gelezen heb. Koopmans schoot in zijn stukken vaak enorm uit de bocht maar hij werd altijd gedreven door enthousiasme. Een mooi voorbeeld is het in Jazzbulletin herdrukte artikel uit Jazzwereld dat hij in 1967 schreef onder pseudoniem Drs. Otto van de Brug. 'Een Uitstekend lp van Ellington' heet het en ik schoot bij lezing diverse malen in de lacht.

Even een citaat:

Thuisgekomen, neem ik een groot vel papier, en ik schrijf met grote letters op 'EEN UITSTEKENDE LP VAN ELLINGTON'. Dat kan geen kwaad. Vervolgens stop ik een groot stuk chocola in mijn mond en ik vervolg in kleine letters: hoe men ook moge denken over de verhouding tussen de pianistieke concepties van Ellington en de lyriek van Hodges, een verhouding die trouwens haar verlengstuk vindt in de persoonlijke betrekkingen tussen deze twee musici...Hierbij laat ik het voorlopig. Zo'n zin kan je pas goed afmaken als je de lp in kwestie hebt gehoord.

Meesterlijk, het stuk gaat vervolgens over van alles, maar de plaat van Ellington blijft onbesproken. Ik zou graag heel veel meer van die man willen lezen, ook omdat hij er originele opvattingen op nahield, zo hield hij absoluut niet van het late werk van John Coltrane. Ik denk dat de hoofdredacteur van Jazzbulletin hem daarin kon vinden. Hij heeft me wel eens toevertrouwd diens 'meesterwerk' A Love Supreme maar een prekerige plaat te vinden, al voelde hij zich in die mening alleen staan.

Niet dus, ik zou graag Koopmans over deze plaat en vele anderen willen lezen. Tussen 1968 en 1983 was Koopmans jazzmedewerker voor de Volkskrant, en wat zou het mooi zijn als iemand het op zich zou nemen zijn beste stukken te selecteren en uit te geven.

Waarom doet de Volkskrant dit zelf niet? De krant geeft zelf veel boeken uit met gebundelde stukken van medewerkers (waaronder ik zelf) en redacteuren. Een bundel van een legendarische medewerker als Koopmans, in het jaar dat hij 25 jaar dood is, dat moet toch mogelijk zijn.

Ik zou er onmiddellijk voor naar de winkel rennen. Volgens mij was Koopmans toch een beetje de Lester Bangs van de jazzjournalistiek. Die verdient een prachtbundel, gewoon uitgegeven door zijn werkgever zelf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden