Waar blijft de opstand in de bezette gebieden eigenlijk?

Ik reed zondag met een bevriende diplomaat over de bezette Westelijke Jordaanoever. We passeerden Kiriyat Arba, de grote Joodse nederzetting die zo hatelijk tegen het Palestijnse Hebron is aangebouwd, en hij zei: 'Waar is de opstand hier?'


Langs de weg liepen Palestijnse meisjes die van school kwamen. Boeren verkochten grote bloemkolen aan de rand van het asfalt. Op daken wapperde de was. Herders stonden met hun kudden tussen de met stenen bezaaide heuvels.


Op de weg was het, zoals altijd, druk. Palestijnen in oranje taxibusjes, maar ook in hun eigen auto's. Een colonne Israëlische soldaten. De met Hebreeuwse opschriften bestickerde auto's van Joodse kolonisten, op weg naar een van de illegale nederzettingen. In Kiriyat Arba draaiden kranen, voor nog meer huizen voor 'settlers'.


De diplomaat herhaalde zijn vraag: 'Waar is de opstand?' Inderdaad, goede vraag: waar is de opstand?


Tunesiërs schudden de afgelopen weken een gehaat bewind van zich af, het volk in Egypte eiste het hoofd van Mubarak, Jordaniërs riepen om het vertrek van hun regering, in Jemen nam de bevolking de straat over, zelfs in Syrië was - virtueel - sprake van een 'Dag van Woede'. Voor het eerst in de geschiedenis waait een democratische bries door de Arabische wereld, en op de plek waar je storm zou verwachten, is het windstil.


Waarom zijn de bewoners van Silwan in Oost-Jeruzalem, een wijk die steeds meer wordt overgenomen door Joodse kolonisten, nog niet massaal de straat op gegaan? Waarom zijn de inwoners van Ramallah niet met tienduizenden opgestormd naar de gehate controlepost bij Qalandia?


Waarom marcheren er geen honderdduizend mensen in witte gewaden à la Gandhi door het niemandsland van Gaza, roepend om een vreedzaam eind van de Israëlische blokkade? Waarom zetten ze in Erez geen honderden ladders tegen de afscheiding? Wat het Egyptische broedervolk op het Tahrirplein kan, dat kunnen zij toch ook?


De Palestijnen zouden zich, zeker als ze zich geweldloos zouden opstellen, in de rug gesterkt weten door de internationale media die op volle sterkte zouden uitrukken. Het zou voor de Israëliërs dan wel heel moeilijk worden om voor het oog van de wereld zo'n vredig volksverzet bloedig de kop in te drukken.


En als het leger zich toch niet zou weten te beheersen, dan schoot het zich daarmee alleen maar in de eigen voet. Zelfs de Europese en Amerikaanse bondgenoten, die immers ook al voor het 'volk' in Egypte kozen, zouden anti-Israëlische geluiden moeten laten horen.


Kortom, een win-win-situatie. Dus waarom gaan de Palestijnen niet massaal de straten op? Hebben ze het, het is politiek incorrect om te zeggen, misschien helemaal niet zo slecht? Heeft de gemiddelde Egyptenaar het economisch slechter dan de gemiddelde Palestijn? Heeft de Israëlische premier Netanyahu gelijk als hij beweert dat er een 'economische vrede' heerst in de Palestijnse gebieden?


Of zijn de Palestijnen murw gebeukt na twee bloedige intifada's, die uiteindelijk niets hebben opgeleverd?


Zeker, er werd de afgelopen dagen wel wat halfslachtig gedemonstreerd. Er waren demonstraties van Palestijnen die hun solidariteit toonden met de Egyptische revolutionairen. Maar de Israëliërs en de tandeloze regering van de Palestijnse president Abbas bleven goeddeels buiten schot.


Dat is des te meer opmerkelijk, omdat zowel Israël als Abbas, bang voor wat komen gaat in Egypte, nog steeds goede maatjes is met het bewind van Mubarak.


'Heeft de jeugd hier geen Facebook?', vroeg mijn vriend, de diplomaat, zich hardop af.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden