W naar Zeist, na w zo'n 'zwikkie'

Al ruim drie jaar houden ernstige knieblessures hem bijna voortdurend aan de kant. 'Steeds als ik de kriebel voelde van een terugkeer, ging het mis.' Maar John Nieuwenburg (25) koestert nog hoop: 'Eens zal ik weer voetballen.'..

Hij zucht. Als het bezoek zo weg is, zal zijn neef hem in de auto helpen. En dan, w naar Zeist, een weg die hij kan hij dromen. Zijn hersteltraject is een invuloefening geworden. Geen medicus die hem nog wat nieuws kan vertellen over een kruisband en een knie.

Voor de derde keer in ruim drie jaar tijd en voor de tweede keer na een zware knieoperatie moet hij revalideren. 'Ik kan wel gaan lopen zeiken: oh, wat is dit erg? Waarom overkomt dit mij? Maar zo ben ik niet. Ik kijk naar de toekomst. Eens zal ik weer voetballen.'

Vraag hem niet naar een datum voor zijn mogelijke rentree. Misschien duurt het deze keer zes maanden, misschien acht. Hij zal ze even energiek als optimistisch invullen. Want dhij terugkomt, dat weet hij zeker.

'Eigenlijk zou ik het niet mogen doen. Maar soms denk ik weleens aan mijn rentree. Dat ik dan scoor of een assist geef of wat dan ook. Iets moois in elk geval. Dat zou wat zijn. Toch?'

John Nieuwenburg? Even het geheugen opfrissen.

In de zomer van 1999 maakt een 20-jarig talent de overstap van Sparta, dat ternauwernood is ontsnapt aan degradatie, naar Ajax. Danny Blind, directeur spelersbeleid, zegt dat de aanwinst 'van een uitstervend ras' is. In zijn lijf zouden de mentaliteit van Wouters en de agressie van Davids zijn verenigd.

Nieuwenburg toont zich bescheiden, zegt dat het een eer is dat hij in het Ajax-shirt mag spelen en spreekt voorzichtig de wens uit ooit als inschuivende centrale verdediger 'op 4' te spelen. Als trainer Wouters in hem een rechtsback ziet, vindt hij dat ook prima.

Hij is jong, ambitieus, leergierig en conformistisch. Uit het vijfjarige contract dat Ajax hem aanbiedt, spreekt vertrouwen. 'Dat eerste seizoen: een vol stadion, het applaus, dat maakte zindruk', herinnert hij zich.

Daarna komt al snel de verzuchting. 'Pffft, wat lijkt dat alweer een tijd geleden.' Hij zegt het zonder weemoed in zijn stem. Zelfbeklag is hem vreemd. Nee, zo liggend op de bank in zijn woning in Den Haag toont John Nieuwenburg zich een koele observator van een verloren periode vol blessureleed.

Na de komst van Adriaanse bij Ajax werd hij verhuurd aan Sparta, waar eerst de voorste kruisband van zijn linkerknie inscheurde en, vijf maanden later, de voorste kruisband van zijn rechterknie afscheurde. Eind mei 2003 dacht hij zijn rentree te kunnen maken in Ajax 2, maar de knie was onvoldoende hersteld.

Een kijkoperatie volgde en littekenweefsel werd verwijderd. De knie werd 'schoon' gemaakt. Twee weken geleden zou het dan eindelijk zover moeten zijn, maar een nieuwe operatie bleek noodzakelijk; deze keer aan zijn linkerknie waarin de kruisband verder bleek te zijn ingescheurd.

'Vijf jaar Ajax en dan nog geen dertig wedstrijden spelen, ongelooflijk eigenlijk, h zegt Nieuwenburg op een haast afstandelijke manier. Alsof het niet hem, maar een andere speler is overkomen.

'Wat kan ik zeggen? Ook ik had het anders gewild. Ik ga bij Ajax weg zonder te weten of ik het niveau wel aan zou kunnen.'

Is dat niet pijnlijk, en onbevredigend bovendien? 'Daar heb ik niet over nagedacht. Wat heeft het trouwens voor zin? Ik heb gewoon ontzettend veel pech gehad. Steeds als ik de kriebel voelde van een terugkeer, ging het mis.'

Die kriebel voelde hij twee weken geleden voor het laatst. Hij zat in de Arena te kijken naar de oefeninterland van Oranje tegen de Verenigde Staten en voelde zich voor het eerst in lange tijd niet gepijnigd door de gedachte dat hij zelf wilde spelen.

Waarom niet? Tijdens de training met het tweede elftal van Ajax had hij progressie bij zichzelf gezien. Zng hoefde zijn rentree niet meer te duren. 'Tenminste, dat dacht ik. Maar op de training voelde ik de volgende dag dat het niet goed zat.

'Ik had een zwikmomentje. Zwikkies, weet je wel? Dat je de controle verliest, dat het schuift in de knie. De chirurg zei dat er meer speling in zat. Voordat ik weer ging meetrainen met de groep moet er dus iets zijn gebeurd, want die band bleek verder gescheurd te zijn. Nee, met een medische fout heeft het niks te maken.'

De beslissing was snel genomen. Er moest maar weer geopereerd worden. 'Daar was ik heel duidelijk in. Kijk, ik ben nog jong, 25. Als die band in mijn knie aansterkt, is er niets aan de hand, dan kan ik weer spelen. Op welk niveau? Geen flauw idee.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden