Vurige zang, vlakke dans ***

De tragiek van FADO blijft gevangen in oppervlakkige pathetiek.

FADO, door Internationaal Danstheater en Companhia Portugesa de Bailado Contemporân


3/3, DeLaMar, Amsterdam. Tournee t/m 17/4. internationaaldanstheater.nl


De drie sterren boven deze recensie zijn niet verdiend door de Portugese choreograaf van FADO: Vasco Wellenkamp. In 1997 richtte hij met danseres Graça Barroso in Lissabon de Companhia Portuguesa de Bailado op. Vorig jaar overleed zij. Misschien verklaart dat ook de zwaarmoedigheid van FADO, een coproductie van dit gezelschap en het Internationaal Danstheater.


In bijna alle fragmenten strekken de acht danseressen smartelijk hun lange armen en telescopische benen onder hun jurken uit. Op blote voeten springen ze in de armen van mannelijke partners die hen opzichtig tegen borstkast of gezicht drukken, of hen over hun schouders of rond hun middel zwieren.


Het is anderhalf uur lang veel van hetzelfde, maandagavond in het DeLaMar bij de première van deze coproductie. Je wacht tot de zo vurig bezongen verlangens naar liefde, sterven en flakkerende ogen in dans voelbaar worden. Maar daar blijft het bij oppervlakkige pathetiek.


Wel zijn er een paar wakkere danseressen en dansers die het materiaal van Wellenkamp messcherp te lijf gaan en de tragiek nog enigszins voelbaar maken. Patricia Henriques, Francesca Peniguel, São Castro en Gustavo Oliveira tekenen in ieder geval voor een ster.


De overige twee sterren komen op het conto van zangeres Carla Pires die met haar heldere, warmbloedige alt, begeleid door drie gitaristen, haar toehoorders het melancholieke Portugese levenslied inzuigt.


Meer dan vier jaar lang vertolkte ze de jonge Amália Rodrigues in de gelijknamige musical en nu is ze een gevierd solozangeres. Wie heeft bedacht dat haar gepassioneerde liederen afgewisseld moeten worden met snerpende, schurende en bij vlagen gillende elektronica, heeft een inschattingsfout gemaakt. De geforceerde dreiging die daarmee op de dansers drukt, versterkt de claustrofobie van deze voorstelling. Alsof de heren en vooral de dames gevangen zitten, maar waarin?


Tegen het eind komt de bevrijding, wanneer Pires het Lied van wind en aarde zingt en de dansers durven los te gaan. Hartstochtelijk wisselt Peniguel van heer en tijdens het slotgebed, Prece, prikt Henriques zich symbolisch op een hoge pilaar. Van buiten een rivier, van binnen een hoge zee, zo zingt Pires. Vooruit Internationaal Danstheater, laat die golven rollen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.